ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ

Σάββατο 29 Μαΐου 2021

Διαβάζοντας το Άγιο Αίμα, του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, εκδόσεις Ψυχογιός! Με την ματιά της Σοφίας Βιβλίων Γη!

         Οι ιστορίες που ξεκινούν με τέλος κρύβουν μνήμη και νοσταλγία. Όταν, δε, ξεκινούν μ’ ένα  εξόδιο ανακαλούν το παρελθόν με μία επίκληση που αποκτά ιερότητα. Η αμφισημία της λέξης εξόδιος έχει αναφορά μεταφορική, αλλά και κυριολεκτική στο Άγιο Αίμα. Σηματοδοτεί ένα τέλος -μήπως και μια αρχή- ταυτόχρονα και κατευόδιο, αποχαιρετισμό.


          Το Άγιο Αίμα του κυρίου Παπαθεοδώρου ξεκινάει με μια πρωινή προσευχή προς το θείο, για τα ιερά πρόσωπα της πίστης ενός ήρωα χωρίς όνομα, «ταίρι μου, βλαστάρι μου…» και η εισαγωγή στο βιβλίο παίρνει τη δραματικότητα και το πλαίσιο που θα οριστούν ως όρια της ιστορίας. Η μορφή αυτή της επίκλησης θυμίζει την αναφορά του ποιητή, στα ομηρικά έπη, στη μούσα για να εξιστορήσει τα τεκταινόμενα.

ΚΡΙΤΙΚΗ για το βιβλίο «ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑ Σ’ΑΓΑΠΩ», Νίτσα Μανωλά, με την ματιά της ΕΥΑΣ ΜΑΡΑΚΗ!

 Αρκεί μονάχα ένα σ’ αγαπώ για να κατοχυρώσεις την ευτυχία ; Μετά από τον πόνο έρχεται η λύτρωση; Αλήθεια, για να γίνεις ευτυχισμένος πρέπει πρώτα να πονέσεις, να ματώσεις; Τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά σου σε κάνουν πιο δυνατό ή κάποια στιγμή κουράζεσαι να παλεύεις μαζί τους; 

Πέμπτη 27 Μαΐου 2021

"Οι προσωπικοί μας δαίμονες είναι η μεγαλύτερη απειλή για την αρμονία στη ζωή μας. " Συνέντευξη με την Φωτεινή Καλλιώρα για το ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ!

 Αρχικά νόμιζα ότι το μυθιστόρημά σας «Όσα κρύβει το σκοτάδι» είναι θρίλερ, γρήγορα όμως κατάλαβα, ήδη από το οπισθόφυλλο, ότι πρόκειται για κοινωνικό μυθιστόρημα, επικεντρωμένο στις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι αυτές οι σχέσεις η πεμπτουσία της ζωής;

Χαίρομαι που η συνέντευξή μας ξεκινά με αυτή την ερώτηση. 

Η επικοινωνία, η επαφή με άλλους ανθρώπους (όσο διαφορετικοί και αν είναι από εμάς) καθώς και οι σχέσεις μας μαζί τους μπορούν να καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τη ζωή μας. 

Ωστόσο ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και επιλέγει ο ίδιος μέχρι σε ποιο σημείο θα επιτρέψει να καθορίσει ο κοινωνικός του περίγυρος τη ζωή του.

ΚΡΙΤΙΚΗ για το βιβλίο «Ο ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ », Στέφανος Παπαδόπουλος, εκδόσεις ΔΕΡΕ, με την ματιά της ΕΥΑΣ ΜΑΡΑΚΗ!

 Τον Στέφανο Παπαδόπουλο δεν τον γνώριζα σα συγγραφέα , αλλά ο ιδιαίτερος τίτλος με το σαγηνευτικό εξώφυλλο του στο δεύτερο μυθιστόρημα του «Ο καλπασμός των αμνών» μου κέντρισαν το ενδιαφέρον να το διαβάσω . Πολύ καλή , κρίνω πως είναι αυτή η πρώτη μας γνωριμία καθώς κατόρθωσε να κάνει την αναγνωση του βιβλίου του να καλπάζει ,καθώς δεν ήθελα να σταματήσω το νοερό μου ταξίδι στον κόσμο του Άντριαν και της Χάνα . 

Τετάρτη 26 Μαΐου 2021

Διαβάζοντας τη Δίνη της Λίμνης, της Έλενας Τζαβάρα! Απο την ΣΟΦΙΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΗ!

          Ένα ανάγνωσμα πρέπει να έχει κάποιο λόγο για να υπάρχει, έναν στόχο, να καλύπτει κάποια ανάγκη. Όταν το ξεκινήσεις να υπάρχει επιθυμία να το συνεχίσεις και, όταν τελειώσεις, να σταθείς σε αυτά που σου χάρισε. Η Δίνη της Λίμνης, της Έλενας Τζαβάρα πληροί και τους δύο όρους, με μία προϋπόθεση: Να είσαι προετοιμασμένος γι΄ αυτό που πρόκειται να ζήσεις. Η ιστορία του μπορεί να κρύβει μυστήριο, ανατροπές και να φαντάζει δελεαστικό, αλλά είναι κάτι παραπάνω. Είναι η αποτύπωση τη ζωής, με τα λάθη, τις χαρές, τις ανατροπές, τις μάχες και τις ήττες, το μαύρο και το άσπρο, το φαιό και το φωτεινό.


Πρέπει τώρα να αντιμετωπίσω μόνος τον εαυτό μου που μένει ακόρεστος, μέσα από τις ανάγκες του και ασυμφιλίωτος με τη ζωή του.

Τρίτη 25 Μαΐου 2021

ΚΡΙΤΙΚΗ για το βιβλίο «ΝΥΦΙΚΟ ΑΠΟ ΠΟΡΦΥΡΑ», εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, με την ματιά της ΕΥΑΣ ΜΑΡΑΚΗ!

 Η Σοφία Βοϊκου στο ένατο της μυθιστόρημα καλπάζει κάνοντας υπερβάσεις στο συγγραφικό πάνθεο . Το «Νυφικό από πορφύρα» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα για αναγνώστες με απαιτήσεις . Δύσκολο εγχείρημα να γραφεί μαεστρικά ένα τέτοιο βιβλίο και θα σας παραθέσω τους λόγους . 


"Αρκετές φορές ένα τυχαίο γεγονός αποτελεί πηγή έμπνευσης ή καθορίζει την εξέλιξη μιας ήδη υπάρχουσας υπόθεσης." ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με την ΚΕΛΛΥ ΝΙΚΟΛΑΙΔΟΥ στην ΛΙΤΣΑ ΛΑΜΠΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ για το ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΛΛΥ ΝΙΚΟΛΑΙΔΟΥ


Βιογραφικό:
Η Κέλλυ Νικολαΐδου είναι καθηγήτρια Αγγλικών και ζει στην Αθήνα. Λατρεύει τη θάλασσα και τους δημιουργικούς ανθρώπους. Η ίδια θεωρεί πως ένα βιβλίο μπορεί να σε ταξιδέψει πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε όχημα και στόχος της είναι να κάνει τους αναγνώστες συνοδοιπόρους της σε αυτές τις διαδρομές. Το μυθιστόρημα «Το χρώμα της ελπίδας» είναι η πρώτη συγγραφική της απόπειρα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.


Οπισθόφυλλο

Δύο νέες γυναίκες… η Κορίνα και η Κικίτσα. Τόσο δεμένες αλλά τόσο διαφορετικές. Η πρώτη, παγιδευμένη στις επιλογές της· έχει μάθει να υπομένει τον πατέρα της, τη μονότονη εργασία της, τα πεθερικά της, ακόμα και τον άντρα της. Η δεύτερη, ερωτευμένη με τη ζωή· έχει μάθει να πετά με τα φτερά της επιτυχίας και να απολαμβάνει την κάθε στιγμή.

Όταν η Κορίνα θα νοσήσει με καρκίνο, η Κικίτσα θα παραμείνει στο πλάι της και θα της γνωρίσει τον άνθρωπο που με έναν παράδοξο τρόπο θα τη βοηθήσει να βρει τα χαμένα της όνειρα. Και ξαφνικά οι ισορροπίες αλλάζουν.

Μπορεί η νόσος να γίνει το σημείο επανεκκίνησης;

Κριτικές του βιβλίου: 

1.https://www.pastafloramag.gr/politismos/vivlioparoysiaseis/to-chroma-tis-elpidas-kelly-nikolaidoy/

2.https://www.ekdoseispnoi.gr/product/%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CF%82/

 «Το χρώμα της ελπίδας». Συστήστε μας με λίγα λόγια το βιβλίο σας.

Το χρώμα της ελπίδας είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό μυθιστόρημα, το οποίο πραγματεύεται το θέμα της νόσου και την αντιμετώπισή της από τον ίδιο τον ασθενή αλλά και τους ανθρώπους γύρω του. Ταυτόχρονα, εγείρει ερωτήματα σχετικά με τις επιλογές μας πριν και μετά τη συνειδητοποίηση πως ζούμε μόνο μια φορά.

Τι ιδιαίτερο θα διαβάσουμε σ’ αυτό το βιβλίο; Αν ήσασταν ένας απλός αναγνώστης του, ποια θα θεωρούσατε ότι είναι τα δυνατά του σημεία;

Το πρώτο δυνατό σημείο του  βιβλίου είναι οι χαρακτήρες, που αποδίδονται με ρεαλισμό. Όλοι τους μοιάζουν με ανθρώπους της διπλανής πόρτας και όλοι τους έχουν τρωτά σημεία, πράγμα που  οδηγεί τον αναγνώστη  σε ταύτιση με  τους ήρωες.

Το δεύτερο είναι η φιλία ανάμεσα στις δυο ξαδέλφες, την Κορίνα και την Κικίτσα. Αν και οι πορείες τους είναι εντελώς διαφορετικές, οι χώροι που κινούνται ασύμβατοι και οι ζωές τους στο άσπρο και το μαύρο, είναι πάντοτε παρούσες η μία στη ζωή της άλλης.

Το τρίτο δυνατό σημείο του βιβλίου είναι  ο γρήγορος ρυθμός του.

Πότε ξεκινήσατε να το γράφετε; Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης του βιβλίου σας και πόσο καιρό σας πήρε για να το τελειώσετε;

Ξεκίνησα να το γράφω το 2016 και μου πήρε έναν χρόνο να το τελειώσω. Όμως μετά αποφάσισα πως έπρεπε να κάνω κάποιες ουσιαστικές προσθήκες και ασχολήθηκα άλλον έναν χρόνο.  Πηγή έμπνευσης  αποτέλεσε η περιπέτεια της υγείας μου όπως και  άλλων ανθρώπων που γνώρισα.

Πώς αποφασίσατε τον τίτλο του βιβλίου, υπήρξε κάποιος άλλος που απορρίψατε;

Από τη στιγμή που μπήκε στην ιστορία ο Γιάννης, ο άνθρωπος που βοηθούσε την Κορίνα με την βιοενέργεια, ήταν ξεκάθαρο ποιος θα ήταν ο τίτλος. Ήταν σα να μου ψιθύρισε  στο αυτί «Αυτός είναι ο τίτλος σου» και ούτε στιγμή δεν τον αμφισβήτησα.

Κάθε μέρα βλέπουμε να εκδίδονται καινούργια βιβλία  και συνεχώς να μας συστήνονται καινούργιοι συγγραφείς. Ποιο νομίζετε ότι είναι το πακέτο που πρέπει να διαθέτει ένας πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας για να μας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις;

Με αφορμή αυτή την ερώτηση, θα ήθελα να πω πως διαβάζω καινούριους συγγραφείς και είναι εξαιρετικοί. Υπάρχει φρεσκάδα, πρωτοτυπία και όρεξη!

Όσο για το πακέτο, θεωρώ πως εξαρτάται από το είδος που διαβάζεις ή γράφεις. Προσωπικά, πιστεύω πολύ στην πλοκή και την απόδοσή της. Είναι σημαντικό να κρατάς τον αναγνώστη και  να μην τον αφήνεις να βαρεθεί. Ύστερα είναι οι χαρακτήρες. Χρειάζεται  οπωσδήποτε ένας που θα κάνει τη διαφορά, που θα έχει αυτό το κάτι.  Στο βιβλίο μου θεωρώ πως είναι η Κικίτσα. Πρόκειται για μια γυναίκα ερωτεύσιμη,  με την ευρύτερη έννοια,   μια γυναίκα που όλοι θα ήθελαν να έχουν στη ζωή τους για φίλη, σύντροφο, συνεργάτη.

Και τέλος, είναι σημαντικό το βιβλίο να έχει κάτι να πει. Να σου αφήσει συναισθήματα ή σκέψεις.

Πώς προέκυψε η συνεργασία για την έκδοση του βιβλίου σας με τις εκδόσεις Πνοή;

Ήταν τότε που αποφάσισα πως έπρεπε να αποχωριστώ το τελικό κείμενο και να προχωρήσω στο επόμενο στάδιο, στο στάδιο της έκδοσης.  Είχα την τύχη να εκδηλώσει ενδιαφέρον η Πνοή.  Χαίρομαι που το βιβλίο μου κι εγώ ανήκουμε σε αυτή τη ζεστή οικογένεια.  

Ποια θεωρείτε ως την πιο σημαντική, ίσως, «πηγή ιδεών» για έναν συγγραφέα;

Κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν υπάρχει υποκατάστατο της παρατήρησης. Αρκετές φορές ένα τυχαίο γεγονός αποτελεί πηγή έμπνευσης ή καθορίζει την εξέλιξη μιας ήδη υπάρχουσας υπόθεσης. Επίσης, ακούγοντας τις ειδήσεις  ή διαβάζοντας Ιστορία, μπορεί να προκύψουν ιδέες για ολόκληρα μυθιστορήματα.

Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι πολύ δύσκολη υπόθεση γιατί κάθε θέμα έχει τα δικά του μελανά σημεία. Εσείς τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε;

Στη δική μου περίπτωση, οι σκηνές γράφονταν αβίαστα και με ταχύ ρυθμό. Η δυσκολία ήρθε όταν έπρεπε να κάνω το κόψιμο και το ράψιμο, να δέσω δηλαδή τις σκηνές μεταξύ τους με τρόπο φυσικό και χρονική ακολουθία. Μου πήρε αρκετό χρόνο  αλλά ούτε μπορώ ούτε σκοπεύω να αλλάξω τον τρόπο που γράφω διότι νιώθω πως αυτό θα επηρεάσει την έμπνευση.

Τι διαβάζετε αυτή τη στιγμή;

Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Ντονάτο Καρίζι, «Η υπόθεση του κακού» και ξεκίνησα το «Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα» της Χρυσούλας Διπλάρη.

Θέλετε να μοιραστείτε  μαζί μας, τα σχέδιά σας για το μέλλον. Υπάρχει κάποιο πρότζεκτ στο οποίο δουλεύετε αυτή την περίοδο;

Αυτόν τον καιρό, γράφω  ένα μυθιστόρημα με δράση,  μυστήριο και αρκετές ανατροπές.  Για μένα, έχει σημασία να δοκιμάζομαι σε  διαφορετικά πράγματα πρώτον γιατί δεν θέλω να ταυτιστώ με ένα είδος και δεύτερον γιατί πιστεύω πως έτσι εξελίσσομαι.

Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή την όμορφη συζήτηση!

 

Για το Βιβλίο της Παρέας

                                                                                                                          Λίτσα Λαμπρακοπούλ

 

"...η ζωή για μένα αποκτά σκοπό στο βαθμό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αγαπά και να αγαπιέται." ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με την ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ στην ΛΙΤΣΑ ΛΑΜΠΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ για το "ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ"!


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ


Βιογραφικό:
Είμαι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, μεταφράστρια κι αρθρογράφος. Μιλάω Αγγλικά, Γαλλικά και Φινλανδικά, αλλά στη δική μου καρδιά η συγγραφή θα μιλά πάντα την πιο γοητευτική γλώσσα. Αγαπώ τα ταξίδια στον κόσμο, αλλά μόνο διά μέσου της συγγραφής μπορώ να πραγματοποιώ τα ταξίδια της ψυχής. Τα πιο συναρπαστικά, δηλαδή. Ταξίδια για τα οποία φεύγω για λίγο ή πολύ, και γυρίζω άλλος άνθρωπος κάθε φορά. Ταξίδια, όπου το βαθύ και πιο αληθινό συναίσθημα θα ξέρει πάντα το δρόμο, κι εγώ θα το ακολουθώ πιστά. Ταξίδια που μου θυμίζουν πως όλα επιτρέπονται στον πόλεμο, τον έρωτα και τη φαντασία.

"Ένιωσα περηφάνια που έμπαινα παλικαρίσια σε έναν δύσκολο αγώνα με την δημοσιοποίηση αλλά ταυτόχρονα πόνο, που έπρεπε να θίξω την οικογένειά μου και τους ανθρώπους που αγαπώ…" Συνάντευξη με την ΚΙΚΚΑ ΟΥΖΟΥΛΙΔΟΥ στην ΛΙΤΣΑ ΛΑΜΠΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ για το ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΚΚΑ ΟΥΖΟΥΛΙΔΟΥ



Βιογραφικό: H Kίκκα Ουζουνίδου γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη και είχε άσχημα παιδικά χρόνια. Μετά από πολλές τρικυμίες που είχε στη ζωή της, σήμερα ασχολείται με την τεχνολογία και το διαδίκτυο έχοντας μια επιτυχημένη επιχείρηση. Στα ενδιαφέροντά της είναι ο αθλητισμός, η μουσική, συγκεκριμένα η κιθάρα και γενικότερα οι τέχνες. Είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη με τους αδύναμους ανθρώπους και τα ζώα. Αυτό που δίνει νόημα και χρώμα στη ζωή της είναι η καλή πράξη της ημέρας!

"Τα παιδιά είναι αληθινά, αθώα. Είναι αυτό που βλέπεις. Δεν θα σου κρύψουν ποτέ τίποτα και θα σου πουν ακριβώς αυτό που σκέφτονται. Όπως ακριβώς το σκέφτονται." Η Μαρία Χόνδρου μιλα στο ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ για το βιβλιο της "ΘΟΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ" που κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις ΛΥΚΟΦΩΣ!

Επειδή το λογοτεχνικό σας έργο πληθαίνει, δεν σας ρωτάω πώς μπήκε αλλά πώς έμεινε η συγγραφή στη ζωή σας;

Το θεωρώ πλέον κομμάτι της ζωής μου. Συνδέεται με μένα, με τον χαρακτήρα μου, νιώθω καλύτερα σαν Μαρία, ηρεμώ πλάθοντας χαρακτήρες και ιστορίες.  Είναι ένας τρόπος έκφρασης που με αντιπροσωπεύει και με γεμίζει. Δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά, θα ένιωθα απλά κενό και θα έψαχνα συνεχώς να βρω τι είναι αυτό που μου λείπει.

Διαβάζοντας το βιβλίο "Η Σκιά του Κυβερνήτη", του Άρη Σφακανάκη. Απο την ΣΟΦΙΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΗ!

Πρέπει να ομολογήσω πως μου αρέσουν πολύ τα ιστορικά μυθιστορήματα, όμως, θαυμάζω και μαγεύομαι με οποιοδήποτε άλλο θέμα ενός καλού βιβλίου. Σκεφτείτε λοιπόν, να τύχει να συνυπάρξουν και οι δύο συνθήκες αυτές σε ένα ανάγνωσμα .Η Σκιά του Κυβερνήτη δεν είναι ένα βαρύ ιστορικό μυθιστόρημα -το αντίθετο θα έλεγα. Έχει, όμως, βαρύτητα ως προς την αποκωδικοποίησή του· αυτό το κάνει και ξεχωριστό. Το θέμα του αφορά στα χρόνια, από την έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελλάδα (1828) έως και την άνανδρη δολοφονία του (1831). Δεν καταγράφει τη σημαντική και δραματική αυτή περίοδο κάποιος ιστορικός ή ένας διάσημος βιογράφος, Έλληνας ή ξένος, αλλά ο Πέτρος Σκοτεινός. Δύσκολα μπορείς να καθορίσεις με ευκολία την ιδιότητά του, αφού η υπόσταση και ο ρόλος του στο βιβλίο είναι πολύσημος και πολυδύναμος -αν μου επιτραπεί η λέξη. Εγώ, γενικολογώντας, θα θέσω ως δεδομένο πως είναι η σκιά του Καποδίστρια, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά (κατάσκοπος του Μέτερνιχ, προσωπική ασφάλεια του κυβερνήτη, η φωνή στους μονολόγους του, η δεύτερη σκέψη στις γεμάτη αμφιβολία στιγμές του, επιστήθιος φίλος, εξομολόγος, επικριτής και συμβουλάτορας). Εμφανίζεται ταυτόχρονα με τον Καποδίστρια κι εξαφανίζεται, σαν να μην υπήρξε ποτέ, ακριβώς τη στιγμή που πεθαίνει. Συνείδηση, ψυχή, απατεώνας, καιροσκόπος, η αντιλογία και η παρηγοριά στον νου του κυβερνήτη; Ό, τι και να επιλέξετε, διαβάζοντας το βιβλίο του Άρη Σφακιανάκη το συμπέρασμα είναι πως η εξιστόρησή του φωτίζει το παρελθόν και το παρόν της Ελλάδας -ευελπιστώ όχι και το μέλλον.
 

Κυριακή 9 Μαΐου 2021

ΑΠΟΨΗ για το βιβλίο "Ακάκιε" του Κώστα Κρομμύδα, εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ, με την ματιά της ΕΥΑΣ ΝΑΤΣΗ!

Λένε πως κάθε διαδρομή, έχει τα δικά της αξιοθέατα. Όσο κακοτράχαλο και να είναι ένα μονοπάτι, πάντα θα βρεις μια γωνιά να ξαποστάσεις, θα σε περιμένει για ένα κέρασμα, η ζωή. Κάθε άνθρωπος οφείλει να περπατήσει στα δικά του μονοπάτια, να βρει τις ισορροπίες ψυχής του και ν’ ανακαλύψει την προσωπική του πορεία. Με καμβά τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, τα ήθη, έθιμα αλλά και τις παραδόσεις, ο Κώστας Κρομμύδας για άλλη μια φορά δημιούργησε μια ιστορία που συγκινεί, διδάσκει και συγκλονίζει με το μεγαλείο ψυχής των χαρακτήρων του.

"Χρόνια πολλά μανούλα μου, είσαι η ζωή μου!" H Μαρία Μισσέ γράφει με αφορμή την γιορτή της μητέρας!

Προσπαθώ να θυμηθώ μαμά, πόσο χρονών ήμουν, όταν με πήγες στο γιατρό για εμβόλιο κι εγώ έκλαιγα μόλις είδα την ένεση; Πόσα μου έταζες για να με ησυχάσεις! Τότε που έπεσα, χτυπώντας το κεφάλι μου, πόσες ώρες άραγε, έμεινες ξύπνια πλάι μου; Θυμάσαι τότε που έσπασα το πόδι μου; Πόσο περισσότερο πόνεσες εσύ βλέποντας τον γιατρό να βάζει τον γύψο; Φέρνεις στην μνήμη σου, την πρώτη μου μέρα στο σχολείο; Όταν το χέρι σου αποχωρίστηκε το δικό μου; Θυμήσου πόσο με καμάρωνες όταν απήγγειλα τα ποιήματα στις σχολικές γιορτές. Αναπολείς όλες εκείνες τις στιγμές, τις σκανταλιές μου, τα γέλια, τα κλάματα, τους τσακωμούς που η δύναμη μιας αγκαλιάς τους έδιωχνε μακριά; Στη δική μου μνήμη, ξέρεις τι έχει χαραχτεί πιο έντονα; Η ημέρα του γάμου μου, που έλαμπες από χαρά. Πόσο περήφανη ένιωθα πως είσαι εκείνη τη μέρα! Όταν σου ανακοίνωσα την πρώτη μου εγκυμοσύνη, όταν γέννησα το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο μου παιδί, πόσα δάκρυα χαράς ξοδέψες για χάρη μας;  


Μια είναι η απάντηση σε όλα. Το βλέπω κάθε φορά στο βλέμμα σου, στο γέλιο σου, στον αναστεναγμό σου, στην ζεστασιά της μοναδικής σου αγκαλιάς. " Δεν έχει σημασία, το πόσο, το γιατί, το πώς. Αφού σε αγαπώ κόρη μου. Είσαι η ζωή μου! Δεν μπορώ και δεν θέλω να νιώσω διαφορετικά." Αυτά δεν σκέφτεσαι; 

Μα φυσικά, το ίδιο νιώθω κι εγώ για σένα και για τα παιδιά μου, αν τότε δεν είχα
συνειδητοποιήσει πόσο, τώρα ξέρω. Μεγάλωσα μαμά, μεγάλωσες κι εσύ, μόνο που τώρα είμαι εγώ που σε πάω στο γιατρό, είσαι εσύ που πας για εμβόλιο, είσαι εσύ η πιο σημαντική. Είμαι εγώ που αγωνιώ όταν δεν νιώθεις καλά και ξέρεις κάτι; Σ'αγαπώ και δεν μπορώ, ούτε θέλω να νιώσω διαφορετικά. "Χρόνια πολλά μανούλα μου, είσαι η ζωή μου!" 

 Μισσέ Μαρία 9/5/2021 

Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο όχι μόνο στην δική μου μητέρα, αλλά και στις μανούλες όλου του κόσμου που τις ενώνει η ίδια αγωνία κι αγάπη για τα παιδιά τους!