«Το μήνυμα» είναι ένα βιβλίο που σε παίρνει από το χέρι ήσυχα και χωρίς να κάνει φασαρία, ούτε εκβιάζοντας το συναίσθημα, σου ανοίγει στιγμές. Μικρές, καθημερινές, ανθρώπινες. Από αυτές που όταν τις διαβάζεις, έχεις την αίσθηση πως κάπου τις έχεις ζήσει κι εσύ, ή τουλάχιστον τις έχεις νιώσει.
Μια πορτοκαλάδα φτιαγμένη μόνο από το χέρι του πατέρα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ένα ρόφημα. Είναι η παιδική εμπιστοσύνη στην πιο καθαρή της μορφή. Εκείνη η βεβαιότητα πως ό,τι έρχεται από τον γονιό είναι ασφάλεια, φροντίδα, αγάπη. Με τα χρόνια αυτό δεν ξεθωριάζει. Μεγαλώνει μέσα μας και γίνεται μνήμη τρυφερή, σχεδόν ιερή. Έτσι λειτουργούν και οι ιστορίες του Αυδίκου. Δεν μένουν στο τώρα. Ακολουθούν τον αναγνώστη.
Κάποιοι δάσκαλοι στο Στρασβούργο που βρίσκονται να κάνουν μάθημα στον διάδρομο μιας εκκλησίας. Το πατριωτικό τραγούδι της 25ης Μαρτίου μπλέκεται άθελά του με τις ψαλμωδίες μιας κηδείας. Η σκηνή είναι κωμικοτραγική και απολύτως αληθινή. Χαμογελάς και ταυτόχρονα νιώθεις ένα μικρό σφίξιμο. Γιατί αυτή η αμηχανία, αυτό το μπέρδεμα, είναι η ίδια η ζωή όπως κυλά. Άτακτη, απρόβλεπτη, γεμάτη αντιθέσεις.
Στα «Λουλούδια» η γραφή αγγίζει βαθιά. Οι τελευταίες στιγμές μιας γιαγιάς δεν περιγράφονται με πόνο αλλά με γαλήνη. Η ψυχή της κοιτά πίσω και δεν στέκεται στα λάθη ή στις δυσκολίες. Βλέπει παιδιά, εγγόνια, γέλια, αγκαλιές, μικρές καθημερινές στιγμές που τελικά ήταν ολόκληρη η ζωή της. Εκεί ένιωσα να ακούω τη φωνή της δικής μου γιαγιάς. Εκείνης που δεν μιλούσε για αγάπη, αλλά την έδειχνε. Ο θάνατος εδώ δεν τρομάζει. Είναι ολοκλήρωση. Και το μήνυμα απλό και βαθιά ανθρώπινο. Όσα δόθηκαν με αγάπη δεν χάνονται ποτέ.
Σε όλη τη συλλογή, το συναίσθημα είναι παρόν χωρίς υπερβολή. Στο «Τηλεφώνημα» είναι η οικογένεια, το τραπέζι, η ανάγκη για επικοινωνία και κατανόηση. Στο «Ένα σαββατοκύριακο στο Μπορντώ» είναι ο φόβος της αλλαγής και η δυσκολία να εμπιστευτούμε αυτό που νιώθουμε. Διαβάζοντας, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πόσο συχνά κρατάμε πίσω τα συναισθήματά μας, πόσο εύκολα μαθαίνουμε να τα κρύβουμε για να μη φανερωθούμε.
Η αγάπη, όπως ξεδιπλώνεται μέσα στις ιστορίες, δεν είναι καλοσύνη ούτε συμπόνια. Εκεί υπάρχουν δύο. Στην αγάπη υπάρχει ένα. Χάνονται τα όρια, σβήνει το εγώ και το εσύ. Αγαπώ σημαίνει αφήνομαι. Και αυτό, όσο κι αν μας φοβίζει, είναι από τα πιο αληθινά πράγματα που μπορούμε να ζήσουμε.
Το ομώνυμο διήγημα, «Το μήνυμα», μοιάζει να τα συγκεντρώνει όλα. Ένα μήνυμα που δεν διαγράφηκε ποτέ. Που έμεινε χαραγμένο στον χρόνο και στη μνήμη. Σαν υπενθύμιση ότι καμία στιγμή δεν είναι μικρή και καμία φυγή δεν είναι απόλυτη. Έκλεισα το βιβλίο με μια ήρεμη συγκίνηση. Με την αίσθηση ότι διάβασα κάτι ανθρώπινο, αληθινό, οικείο. Κάτι που δεν μου είπε τι να νιώσω, αλλά μου έδωσε χώρο να νιώσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου