"ΤΟ ΜΉΝΥΜΑ" - Γρηγόρης Αυδικος, εκδόσεις ΠΝΟΉ. Με την ματιά της Εύας Νάτση

 «Το μήνυμα» είναι ένα βιβλίο που σε παίρνει από το χέρι ήσυχα και χωρίς να κάνει φασαρία, ούτε εκβιάζοντας το συναίσθημα, σου ανοίγει στιγμές. Μικρές, καθημερινές, ανθρώπινες. Από αυτές που όταν τις διαβάζεις, έχεις την αίσθηση πως κάπου τις έχεις ζήσει κι εσύ, ή τουλάχιστον τις έχεις νιώσει.

Μια πορτοκαλάδα φτιαγμένη μόνο από το χέρι του πατέρα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ένα ρόφημα. Είναι η παιδική εμπιστοσύνη στην πιο καθαρή της μορφή. Εκείνη η βεβαιότητα πως ό,τι έρχεται από τον γονιό είναι ασφάλεια, φροντίδα, αγάπη. Με τα χρόνια αυτό δεν ξεθωριάζει. Μεγαλώνει μέσα μας και γίνεται μνήμη τρυφερή, σχεδόν ιερή. Έτσι λειτουργούν και οι ιστορίες του Αυδίκου. Δεν μένουν στο τώρα. Ακολουθούν τον αναγνώστη.

"ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ" - Η νέα πολυτελής έκδοση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ! Με την ματιά της Εύας Νάτση

 Ο Δράκουλας αυτής της έκδοσης πλησιάζει τον αναγνώστη με τρόπο σιωπηλό και επίμονο. Από τις πρώτες σελίδες δημιουργείται η αίσθηση πως η ιστορία δεν σκοπεύει να αποκαλυφθεί εύκολα, αλλά να ξεδιπλωθεί αργά, σχεδόν υπνωτικά. Η ανάγνωση μοιάζει με πορεία μέσα σε σκοτεινό τοπίο, όπου κάθε βήμα γίνεται με προσοχή και κάθε λέξη αφήνει ίχνος. Το κείμενο δεν αναζητά εντυπωσιασμό, αναζητά εμβάθυνση, και αυτή η επιλογή καθορίζει ολόκληρη την εμπειρία.

"ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ" / Θοδωρής Δεύτος, εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Με την ματιά της Εύας Νάτση!

 Ορισμένες ιστορίες δεν χρειάζονται μεγάλες εισαγωγές. Αρκεί να σταθείς λίγο πάνω στις σελίδες τους και νιώθεις πως πίσω από τα ονόματα υπάρχουν πραγματικές ζωές. Οι «Γυναίκες από ατσάλι» του Θοδωρή Δεύτου έχουν ακριβώς αυτή την αίσθηση. Σου δίνουν την εντύπωση ότι κάποιος τις κουβάλησε για χρόνια μέσα του και τώρα αποφάσισε να τις μοιραστεί χωρίς να τις ωραιοποιήσει. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις διαδρομές, τέσσερις σιωπές που έγιναν φωνή!

"ΑΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΤΑ ΝΕΡΑ". Άννα Γαλανού / Εκδόσεις Διόπτρα. Με την ματιά της Εύας Νάτση.

 Στα «Αχαρτογράφητα νερά» της Άννας Γαλανού ένιωσα τη γη να μετακινείται κάτω από τα πόδια μου. Όχι επειδή λέει μια δύσκολη ιστορία, αλλά επειδή δείχνει χωρίς καμία ωραιοποίηση αυτό που συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες. Η Ειρήνη Μπαλτά δεν είναι μια ηρωίδα φτιαγμένη από χαρτί. Είναι μια γυναίκα που της αφαίρεσαν το δικαίωμα να μεγαλώσει με τους δικούς της όρους. Που την έσπρωξαν σχεδόν παιδί σ’ έναν γάμο που άλλοι αποφάσισαν γι’ αυτήν. Κι εκεί, μέσα σε αυτή την άψογη βιτρίνα, ξεκίνησε ο αργός της πνιγμός.

"Ο τρόπος που λες τ’ όνομά μου" - Kostas Krommydas , Εκδόσεις Διόπτρα - Dioptra Publications . Mε την ματιά της Εύας Νάτση

Η ζωή της κυλούσε ήσυχα, σχεδόν μηχανικά. Ένας γάμος με τη σφραγίδα της συνήθειας, ένα σπίτι που λειτουργούσε στην εντέλεια, ένας άντρας που στάθηκε πλάι της με την οικειότητα της συνήθειας, όχι με τη φλόγα της αγάπης. Εκείνη χαμογελούσε, μα μέσα της έσβηνε. Οι μέρες έμοιαζαν ίδιες, κι ο χρόνος κύλαγε σαν νερό που δεν αφήνει τίποτα πίσω του. Δεν υπήρχε έλλειψη αγάπης, μα έλλειψη παρουσίας. Όταν τα βλέμματα σταματούν να συναντιούνται και οι κουβέντες περιορίζονται στο “πώς πέρασες σήμερα”, τότε η σιωπή γίνεται ο τρίτος ανάμεσά τους. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, μια γυναίκα χάνει τον εαυτό της.

Όλα αλλάζουν ξαφνικά, όχι από επιλογή, αλλά από εκείνα τα γεγονότα που δεν τα περιμένεις και όμως σε ξεριζώνουν. Ένα συμβάν που συγκλονίζει την κόρη της έρχεται σαν κεραυνός να διαλύσει το πέπλο της ψευδαίσθησης. Η ζωή της, που έμοιαζε ακίνητη, αρχίζει να κινείται με ορμή. Ο πόνος της κόρης της γίνεται ο καθρέφτης μέσα στον οποίο αναγκάζεται να δει τη δική της ψυχή. Και τότε όλα όσα είχε θάψει, φόβοι, σιωπές, απωθημένα, αναδύονται στην επιφάνεια με ορμή. Η γυναίκα που έμαθε να σιωπά, τώρα πρέπει να μιλήσει. Η γυναίκα που έμαθε να υπομένει, τώρα πρέπει να ζήσει.

«Τετράκις εις θάνατον» ένας καθρέφτης μιας Ελλάδας που θέλει να ξεχάσει, μα δεν μπορεί. Παναγιώτης Γιαννουλεας, εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ! Με την ματιά της Εύας Νάτση!

 Η Μάνη πάντα κουβαλούσε το φως και το σκοτάδι της. Στις πλαγιές της, εκεί που οι πέτρες μιλούν πιο δυνατά απ’ τους ανθρώπους, ξυπνά ακόμη η ιστορία της Αικατερίνης Δημητρέα. Μιας γυναίκας που το όνομά της έγινε συνώνυμο της φρίκης, μα και του αβάσταχτου ερωτήματος πώς γεννιέται το κακό μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Το βιβλίο του Παναγιώτη Γιαννουλέα «Τετράκις εις θάνατον – Η δηλητηριάστρια της Μάνης» δεν αφηγείται απλώς μια σειρά εγκλημάτων. Ξετυλίγει τον ιστό μιας εποχής, τότε που η Ελλάδα πάλευε να σταθεί στα πόδια της κι όμως, στις πιο απομονωμένες της γωνιές, ζούσε ακόμη μέσα στη σιωπή, τον φόβο και την απελπισία.

"ΙΑΝΟΣ" - Νατάσα Γκουτζικιδου, εκδόσεις ΑΥΓΕΡΗ. Με την ματιά της Εύας Νάτση!

 Ο Ιανός της Νατάσας Γκουτζικίδου δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα ψυχολογικό παιχνίδι με τον χρόνο, την ενοχή και την ανθρώπινη ταυτότητα. Από την πρώτη σελίδα, ο αναγνώστης νιώθει ότι μπαίνει σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Nιώθεις κάτι να κινείται κάτω από το δέρμα σου, σαν προαίσθηση. Ένας serial killer αφήνει πίσω του μια σειρά δολοφονιών, μα εκείνο που πραγματικά στοιχειώνει δεν είναι τα θύματα, είναι τα βλέμματα. Εκείνα που αντικρίζουν το παρελθόν και το αύριο ταυτόχρονα, όπως ο ίδιος ο Ιανός. Σκοτώνει με τελετουργική ακρίβεια, αφήνοντας πίσω του ένα αποτύπωμα σχεδόν φιλοσοφικό. Δεν επιλέγει τυχαία τα θύματά του. Κάθε φόνος είναι ένα μήνυμα. 

"Ανάμεσα σε δύο θεούς" - Ειρήνη Μαλάμου, εκδόσεις Μίνωας! Με την ματιά της Εύας Νάτση

 Από την πρώτη σελίδα ένιωσα κάτι να κινείται μέσα μου, ένα ρίγος γνώριμο και σπάνιο. Δεν ήταν συγκίνηση, ήταν δέος. Η γραφή της Ειρήνης Μαλάμου έχει αυτό το αόρατο βάρος που δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί. Μπαίνει αθόρυβα, αλλά κυριαρχεί. Χτίζει κόσμους, μα κυρίως, αποκαλύπτει ψυχές. Και στο Ανάμεσα σε δύο Θεούς φτάνει στο απόγειό της.

Το λάθος της συγγνώμης — Wanda Chuard, Εκδόσεις Ενάλιος Ωκεανός . Mε την ματιά της Εύας Νάτση

Τι είναι τελικά η συγγνώμη; Μια πράξη γενναιότητας ή μια προδοσία απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό; Είναι γέφυρα που ενώνει ή μια παγίδα που σε κλείνει για πάντα στον κύκλο του πόνου; Και ποιος αποφασίζει αν είναι λύτρωση ή τιμωρία; Αυτά τα ερωτήματα αναδύθηκαν από τις πρώτες κιόλας σελίδες του νέου μυθιστορήματος της Βενετίας Chuard και με συνόδευσαν μέχρι την τελευταία λέξη.

Η ιστορία δεν απλώνεται σαν ένα απλό αφήγημα, αλλά σαν ένα πέπλο γεμάτο σκιές που ανοίγει σιγά σιγά. Οι ήρωες δεν είναι μακρινοί, δεν είναι πλαστικοί. Στέκονται μπροστά σου, σε κοιτούν, σε ακινητοποιούν. Ο Ντίνος με την ενοχή και την αμφιταλάντευσή του, η Μαργαρίτα με την ανάγκη για αγάπη που συγκρούεται με τον φόβο, η Έλενα με τη σιωπή που γίνεται συνενοχή, η Σόφι με την αθωότητα που κληρονομεί ξένα μυστικά… όλοι τους είναι ψυχές γυμνές, που κουβαλούν βάρος μεγαλύτερο από το σώμα τους. Στις ρωγμές τους βλέπεις τις δικές σου ρωγμές. Στα βλέμματά τους διαβάζεις τις δικές σου αναμνήσεις. Στα σιωπηλά τους δάκρυα αναγνωρίζεις δάκρυα που δεν τόλμησες να αφήσεις να φανούν.

Κριτική | «Ολέθρια Μυστικά» – Γερακίνα Μπουρίκα, εκδόσεις ΚΆΚΤΟΣ! Με την ματιά της Εύας Νάτση

Υπάρχουν ιστορίες που γεννιούνται σιγά, αθόρυβα, σαν υπόγειο ρεύμα κάτω από μια φαινομενικά ήσυχη επιφάνεια. Κι έπειτα, ξαφνικά, ξεσπούν σαν καταιγίδα σαρώνοντας ό,τι γνωρίζαμε ή πιστεύαμε. Αυτή είναι μια τέτοια ιστορία.

Η Γερακίνα Μπουρίκα, με το νέο της μυθιστόρημα «Ολέθρια Μυστικά», δεν έγραψε απλώς ένα ακόμα βιβλίο μυστηρίου. Έστησε ένα σύνθετο ηθικό παζλ. Έπλασε χαρακτήρες με σάρκα και οστά, που δεν σου ζητούν απλώς να τους παρακολουθήσεις. Σε αναγκάζουν να τους νιώσεις. Να μπεις στο πετσί τους. Να θυμηθείς κομμάτια του εαυτού σου που ίσως ήθελες να ξεχάσεις.

Το βιβλίο ξετυλίγει τρεις διαφορετικές ιστορίες, διατρέχοντας τον χρόνο μέσα από δύο βασικές χρονικές περιόδους, για να τις ενώσει με μαεστρία σε ένα εκρηκτικό, απόλυτα λυτρωτικό φινάλε. Πίσω από το πέπλο του μυστηρίου και της δράσης, το κείμενο φέρει τη στόφα μεγάλου ψυχολογικού δράματος.

Η Μπουρίκα ανατέμνει τον έρωτα, όχι ως ιδανικό, αλλά ως εμμονή. Τον απογυμνώνει από τη ρομαντική του λάμψη και τον παρουσιάζει ως δύναμη επικίνδυνη, σχεδόν καταστροφική. Οι σχέσεις που δημιουργεί δεν είναι εύκολες, ούτε τέλειες. Είναι ανθρώπινες. Και γι’ αυτό γίνονται οδυνηρά οικείες.