ΜΙΑ ΦΟΡΆ ΚΙ ΕΝΑΣ ΦΟΝΟΣ - Έλενα Μπολονάση, εκδόσεις Μίνωας. Με την ματιά της Εύας Νάτση

Τα παραμύθια συνόδευσαν τα πρώτα μας χρόνια ως ιστορίες γεμάτες συμβολισμούς, ηθικά διδάγματα και διαχωρισμένες έννοιες καλού και κακού. Η Έλενα Μπολονάση επιλέγει να επιστρέψει σε αυτόν τον γνώριμο κόσμο όχι για να τον αναπαράγει, αλλά για να τον ανατρέψει. Στο «Μια φορά κι ένας φόνος» μετατρέπει τις πιο αναγνωρίσιμες ιστορίες της παιδικής μας ηλικίας σε σκηνικά εγκλημάτων, δημιουργώντας ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο γνώριμο και το ανατριχιαστικά απρόβλεπτο.

Η ιστορία ξεκινά με μια σειρά φόνων που μοιάζουν να έχουν βγει μέσα από σελίδες παραμυθιών. Ένας δολοφόνος, που τα μέσα ενημέρωσης βαφτίζουν «Παραμυθά», σκηνοθετεί κάθε έγκλημα ακολουθώντας μοτίβα εμπνευσμένα από ιστορίες που όλοι γνωρίζουμε. Δίπλα στα θύματα αφήνει σκισμένες σελίδες και συμβολικά αντικείμενα, σαν να προσκαλεί τις Αρχές να αποκρυπτογραφήσουν ένα αρρωστημένο παιχνίδι. Όσο η έρευνα προχωρά, γίνεται φανερό πως πίσω από κάθε φόνο δεν κρύβεται μόνο η ανάγκη ενός ανθρώπου να σκοτώσει, αλλά η πεποίθηση ότι απονέμει δικαιοσύνη σε όσους θεωρεί ένοχους.

Η σύλληψη αυτή αποτελεί το μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου. Η συγγραφέας δεν αρκείται στη δημιουργία ενός κατά συρροή δολοφόνου με ευφάνταστο τρόπο δράσης. Χτίζει έναν χαρακτήρα που λειτουργεί βάσει μιας προσωπικής ηθικής, όσο διαστρεβλωμένη κι αν είναι αυτή. Ο αναγνώστης δεν προσπαθεί μόνο να ανακαλύψει την ταυτότητά του. Προσπαθεί να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, να αποκωδικοποιήσει τις εμμονές του και να εντοπίσει τα τραύματα που τον οδήγησαν στη συγκεκριμένη διαδρομή.

Παράλληλα, η αστυνομική έρευνα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον μέσα από τον αστυνόμο Πετρίδη και την ομάδα του. Πρόκειται για χαρακτήρες που δεν ορίζονται αποκλειστικά από τον επαγγελματικό τους ρόλο. Κουβαλούν προσωπικές δυσκολίες, οικογενειακά βάρη, αμφιβολίες και αδυναμίες. Η ανθρώπινη πλευρά τους προσδίδει αληθοφάνεια στην αφήγηση και επιτρέπει στον αναγνώστη να συνδεθεί ουσιαστικά μαζί τους, καθώς η υπόθεση γίνεται ολοένα και πιο σύνθετη.

Ιδιαίτερη αξία αποκτά ο συμβολισμός που διαπερνά ολόκληρο το έργο. Τα παραμύθια δεν χρησιμοποιούνται απλώς ως ευρηματικό σκηνικό. Μετατρέπονται σε όχημα κοινωνικού σχολιασμού. Πίσω από κάθε αναφορά κρύβονται ζητήματα εξουσίας, κακοποίησης, εκμετάλλευσης, χειραγώγησης και ηθικής ευθύνης. Η Μπολονάση υπενθυμίζει πως τα τέρατα δεν κατοικούν σε μαγεμένα δάση ούτε εμφανίζονται με αποκρουστική μορφή. Συχνά φορούν το προσωπείο του συνηθισμένου ανθρώπου και κινούνται αθέατα μέσα στην καθημερινότητα.

Η ιδιότητά της ως εγκληματολόγου αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τους χαρακτήρες και τα κίνητρά τους. Δεν αναζητά εύκολες απαντήσεις ούτε επιλέγει να διαχωρίσει τον κόσμο σε θύτες και θύματα με απόλυτους όρους. Αντιθέτως, εξερευνά τις γκρίζες περιοχές της ανθρώπινης φύσης, εκεί όπου η ανάγκη για δικαιοσύνη μπορεί να μετατραπεί σε εμμονή και η επιθυμία για τιμωρία να ξεπεράσει κάθε ηθικό όριο.

Η αφήγηση διατηρεί σταθερό ρυθμό, οι ανατροπές τοποθετούνται με μέτρο και η αγωνία κλιμακώνεται οργανικά. Τα στοιχεία αποκαλύπτονται σταδιακά, επιτρέποντας στον αναγνώστη να συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια επίλυσης του μυστηρίου χωρίς ποτέ να αισθάνεται ότι η λύση επιβάλλεται τεχνητά. Η συγγραφέας χειρίζεται προσεκτικά τις ισορροπίες ανάμεσα στο αστυνομικό μυστήριο, την ψυχολογική ανάλυση και τον κοινωνικό προβληματισμό.

Το «Μια φορά κι ένας φόνος» δεν περιορίζεται στην αφήγηση μιας σειράς εγκλημάτων. Αποτελεί μια σκοτεινή εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής, μια ιστορία που χρησιμοποιεί τη γλώσσα των παραμυθιών για να μιλήσει για τους φόβους, τις πληγές και τις αντιφάσεις των ενηλίκων. Κλείνοντας την τελευταία σελίδα, μένει η αίσθηση ότι οι πιο τρομακτικές ιστορίες δεν είναι εκείνες που μας αφηγούνταν όταν ήμασταν παιδιά. Είναι εκείνες που γεννιούνται όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να πάρουν τη δικαιοσύνη στα χέρια τους και να γίνουν οι ίδιοι οι συγγραφείς του τέλους.

Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

"ΤΟ ΚΟΡΊΤΣΙ ΤΟΥ ΜΠΡΟΎΚΛΙΝ", Guillaume Musso, εκδόσεις Κλειδάριθμος. Με την ματιά της Εύας Νάτση!

Ο Guillaume Musso γνωρίζει πολύ καλά πώς να κρατά τον αναγνώστη εγκλωβισμένο μέσα στην ιστορία του και «Το κορίτσι του Μπρούκλιν» είναι ίσως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της ικανότητάς του. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, δημιουργείται μια αίσθηση ανησυχίας που δεν εγκαταλείπει ποτέ το βιβλίο. Μια ατμόσφαιρα γεμάτη μυστήριο, φόβο και σκιές που απλώνονται αργά πάνω στους ήρωες, μετατρέποντας μια ιστορία αγάπης σε μια σκοτεινή καταδίωξη γεμάτη μυστικά και θαμμένες αλήθειες.

Η Άννα εξαφανίζεται ξαφνικά, λίγο πριν παντρευτεί τον Ραφαέλ, αφήνοντας πίσω της μόνο ερωτήματα. Ένα πρόσωπο που μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζε οικείο, αρχίζει να μετατρέπεται σε γρίφο. Και κάπου εκεί ο Musso ξεκινά να ξετυλίγει μια ιστορία που δεν περιορίζεται μόνο στην αγωνία της αναζήτησης. Το βιβλίο ανοίγει συνεχώς νέες πόρτες στο παρελθόν των ηρώων και πίσω από καθεμία κρύβεται κάτι πιο σκοτεινό από αυτό που προηγήθηκε. Η ένταση χτίζεται σταδιακά, χωρίς βιασύνη αλλά με απόλυτο έλεγχο του ρυθμού, κάνοντας τον αναγνώστη να αισθάνεται ότι κάθε πληροφορία που αποκαλύπτεται μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την εικόνα της ιστορίας.

Η γραφή του Musso διαθέτει κινηματογραφικό παλμό. Οι σκηνές έχουν έντονη οπτικότητα, οι διάλογοι κινούνται γρήγορα και η αφήγηση δημιουργεί συνεχώς την αίσθηση μιας αόρατης απειλής που πλησιάζει. Ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρει τον αναγνώστη από το Παρίσι στο Μπρούκλιν, από το φως στην ασφυκτική σκοτεινιά των μυστικών, είναι σχεδόν σκηνοθετικός. Οι εικόνες που δημιουργεί δεν λειτουργούν απλώς ως φόντο. Γίνονται μέρος της ψυχολογίας των ηρώων. Οι δρόμοι, τα διαμερίσματα, οι νυχτερινές διαδρομές, τα βλέμματα ανθρώπων που φοβούνται να μιλήσουν, χτίζουν μια ατμόσφαιρα συνεχούς ανησυχίας που διαπερνά ολόκληρο το βιβλίο.

Αυτό που κάνει όμως το «Το κορίτσι του Μπρούκλιν» να ξεχωρίζει είναι ότι πίσω από το μυστήριο κρύβεται μια έντονα ανθρώπινη ιστορία. Ο Musso δεν ενδιαφέρεται μόνο να εκπλήξει με ανατροπές. Εστιάζει στους ανθρώπους που κουβαλούν τραύματα, στις ενοχές που παραμένουν ζωντανές για χρόνια και στον φόβο της αποκάλυψης. Οι χαρακτήρες του μοιάζουν διαρκώς να ισορροπούν πάνω σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανάγκη να σωθούν και στην ανάγκη να κρύψουν την αλήθεια τους. Και αυτή η εσωτερική ένταση δίνει στο βιβλίο πολύ μεγαλύτερο βάθος από ένα συνηθισμένο thriller.

Ο Ραφαέλ κινείται μέσα στην ιστορία με απόγνωση, προσπαθώντας να καταλάβει ποια πραγματικά ήταν η γυναίκα που αγάπησε. Όσο περισσότερο πλησιάζει στην αλήθεια, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ότι το παρελθόν δεν μένει ποτέ θαμμένο. Οι αποκαλύψεις έρχονται διαδοχικά, με ακρίβεια και σωστό χρονισμό, κρατώντας την αγωνία αμείωτη μέχρι το τέλος. Ο Musso γνωρίζει πώς να κλείνει κάθε κεφάλαιο αφήνοντας μια εκκρεμότητα που σε αναγκάζει να συνεχίσεις. Αυτή ακριβώς η αφηγηματική τεχνική είναι που κάνει το βιβλίο τόσο εθιστικό αναγνωστικά.

Παράλληλα, η ψυχολογική διάσταση του βιβλίου είναι έντονη. Η ιστορία ακουμπά στον φόβο της προδοσίας, στη δυσκολία να γνωρίσεις πραγματικά έναν άνθρωπο και στις ζωές που χτίζονται πάνω σε μυστικά. Το βιβλίο αφήνει συνεχώς την αίσθηση ότι κάτω από την επιφάνεια όλων κρύβεται κάτι ανομολόγητο. Αυτή η αίσθηση αβεβαιότητας διατηρεί την ένταση ζωντανή μέχρι την τελευταία σελίδα.

Το «Το κορίτσι του Μπρούκλιν» διαβάζεται με κομμένη ανάσα γιατί ο Musso ξέρει να χειρίζεται με μαεστρία τόσο το σασπένς όσο και το συναίσθημα. Δημιουργεί ένα thriller σκοτεινό και ατμοσφαιρικό, με γρήγορο ρυθμό, δυνατές εικόνες και χαρακτήρες που κινούνται διαρκώς ανάμεσα στον φόβο και στην ανάγκη για λύτρωση. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε κάνουν να χάνεις την αίσθηση του χρόνου καθώς διαβάζεις και να επιστρέφεις στις σελίδες του ακόμα και όταν το έχεις τελειώσει, προσπαθώντας να ενώσεις ξανά όλα τα κομμάτια της ιστορίας του.

"Ο' τι μένει να σωθεί", Ιανός Δελφινοσημος , εκδόσεις Κομνηνός. Με την ματιά της Εύας Νάτση!

 Το ποτήρι γέρνει. Το κρασί χύνεται αργά, σχεδόν βασανιστικά, σαν να βλέπεις μπροστά σου μια ολόκληρη ζωή να ξεφεύγει από τα χέρια σου και να μην υπάρχει τρόπος να τη μαζέψεις πίσω. Για μια στιγμή πιστεύεις πως θα προλάβεις. Πως αν κινηθείς γρήγορα, αν πεις τη σωστή λέξη, αν επιστρέψεις στην κατάλληλη στιγμή, κάτι θα σωθεί. Μα η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Υπάρχουν απώλειες που συμβαίνουν αθόρυβα, χωρίς φωνές, χωρίς σκηνές, μόνο με εκείνη τη βαριά σιωπή που αφήνει πίσω της η απουσία. Και αυτή ακριβώς είναι η πρώτη αίσθηση που αφήνει το «Ό,τι μένει να σωθεί» του Ιανός Δελφινόσημος.

«Όταν σβήνουν τα κεριά» της Φωτεινή Καϊοπούλου - εκδόσεις ΠΝΟΗ! Με την ματιά της Εύας Νάτση

Το μυθιστόρημα «Όταν σβήνουν τα κεριά» της Φωτεινή Καϊοπούλου ανοίγει σαν μια χαμηλόφωνη εξομολόγηση. Η αίσθηση είναι σχεδόν τελετουργική, σαν να παρακολουθεί κανείς το τελευταίο τρεμόπαιγμα μιας φλόγας λίγο πριν χαθεί. Η αφήγηση δεν βιάζεται. Στήνει σιγά σιγά έναν κόσμο όπου η μνήμη έχει βάρος, οι οικογενειακές ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά και οι δεσμοί των ανθρώπων μοιάζουν να απλώνονται πολύ πιο πέρα από μία μόνο ζωή.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Έλσα. Μια γυναίκα που κουβαλά μέσα της πολλά περισσότερα απ’ όσα δείχνει. Η ζωή της αρχίζει να ξετυλίγεται μέσα από αναμνήσεις, αφηγήσεις και μικρά κομμάτια ενός παρελθόντος που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Γύρω της ξεπροβάλλουν πρόσωπα που άφησαν το αποτύπωμά τους σε διαφορετικές εποχές και τόπους. Άνθρωποι που έζησαν, αγάπησαν, πληγώθηκαν και πήραν αποφάσεις οι οποίες συνεχίζουν να επηρεάζουν τις ζωές των επόμενων γενεών.

Η αφήγηση μετακινείται διαρκώς από τόπο σε τόπο, σαν να ακολουθεί τα ίχνη μιας μεγάλης οικογενειακής διαδρομής. Από την Προύσα των περασμένων χρόνων μέχρι την Κρήτη και από εκεί στη σύγχρονη Ελλάδα, ενώ σε κάποια σημεία η ιστορία ανοίγεται ακόμη περισσότερο φτάνοντας μέχρι το Κονγκό. Κάθε τόπος κουβαλά δικές του μνήμες, δικές του πληγές, δικές του ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν μπροστά σε δύσκολες επιλογές. Οι διαδρομές αυτές δεν λειτουργούν απλώς ως φόντο. Είναι κομμάτι της ψυχής των ηρώων, γιατί μέσα τους γεννήθηκαν οι αποφάσεις που άλλαξαν τις ζωές τους.

Η Έλσα γίνεται σταδιακά ο κρίκος που ενώνει όλα αυτά τα κομμάτια. Καθώς η ιστορία προχωρά, αποκαλύπτονται οικογενειακά μυστικά, σιωπές που κράτησαν χρόνια και συναισθήματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά χωρίς ποτέ να ειπωθούν καθαρά. Μέσα από αυτές τις αποκαλύψεις καταλαβαίνει κανείς πως πολλές φορές δεν κουβαλάμε μόνο τις δικές μας εμπειρίες αλλά και τις σκιές όσων έζησαν πριν από εμάς.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου δεν παρουσιάζονται ως ήρωες χωρίς ρωγμές. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αυτό που τους έμαθαν να είναι και σε αυτό που βαθιά μέσα τους επιθυμούν. Κάποιες αποφάσεις παίρνονται από ανάγκη, άλλες από φόβο, άλλες από αγάπη. Κι όμως όλες αφήνουν το αποτύπωμά τους στους επόμενους.

Καθώς προχωρούν οι σελίδες, η ιστορία μοιάζει με ένα κουβάρι που ξετυλίγεται αργά. Μνήμες, οικογενειακές ιστορίες, παλιά τραύματα και ανεκπλήρωτες επιθυμίες έρχονται στην επιφάνεια και αρχίζουν να αποκτούν νόημα. Εκεί βρίσκεται και η ουσία του βιβλίου. Στην προσπάθεια των ανθρώπων να καταλάβουν από πού έρχονται, τι κουβαλούν μέσα τους και αν τελικά έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη διαδρομή που τους δόθηκε.

Όταν φτάνει κανείς στις τελευταίες σελίδες, μένει με την αίσθηση ότι κρατά στα χέρια του κάτι βαθιά ανθρώπινο. Μια ιστορία για τις ρίζες που μας δένουν με το παρελθόν, για τις σιωπές που διαρκούν χρόνια και για εκείνη τη δύσκολη στιγμή όπου ένας άνθρωπος καλείται να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να ζει μέσα στις σκιές ή αν θα βρει το θάρρος να φωτίσει τη δική του πορεία.

Και ίσως εκεί κρύβεται το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου. Σε κάνει να αναρωτηθείς τι κουβαλάς κι εσύ μέσα σου. Ποιες ιστορίες έφτασαν μέχρι εσένα χωρίς να το καταλάβεις, ποια μυστικά έμειναν μισοειπωμένα στις προηγούμενες γενιές και ποια στιγμή της ζωής σου θα σε φέρει αντιμέτωπη με αυτά. Αν αγαπάς τα μυθιστορήματα που ξετυλίγονται αργά, που χτίζουν ατμόσφαιρα και αφήνουν μια αίσθηση σκέψης αφού κλείσεις το βιβλίο, τότε το «Όταν σβήνουν τα κεριά» είναι από εκείνα που δύσκολα μένουν στο ράφι. Είναι από αυτά που τα αναζητάς για να δεις πού θα σε οδηγήσουν οι σκιές και το φως της ιστορίας τους.

"ΤΟ ΜΉΝΥΜΑ" - Γρηγόρης Αυδικος, εκδόσεις ΠΝΟΉ. Με την ματιά της Εύας Νάτση

 «Το μήνυμα» είναι ένα βιβλίο που σε παίρνει από το χέρι ήσυχα και χωρίς να κάνει φασαρία, ούτε εκβιάζοντας το συναίσθημα, σου ανοίγει στιγμές. Μικρές, καθημερινές, ανθρώπινες. Από αυτές που όταν τις διαβάζεις, έχεις την αίσθηση πως κάπου τις έχεις ζήσει κι εσύ, ή τουλάχιστον τις έχεις νιώσει.

Μια πορτοκαλάδα φτιαγμένη μόνο από το χέρι του πατέρα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ένα ρόφημα. Είναι η παιδική εμπιστοσύνη στην πιο καθαρή της μορφή. Εκείνη η βεβαιότητα πως ό,τι έρχεται από τον γονιό είναι ασφάλεια, φροντίδα, αγάπη. Με τα χρόνια αυτό δεν ξεθωριάζει. Μεγαλώνει μέσα μας και γίνεται μνήμη τρυφερή, σχεδόν ιερή. Έτσι λειτουργούν και οι ιστορίες του Αυδίκου. Δεν μένουν στο τώρα. Ακολουθούν τον αναγνώστη.

"ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ" - Η νέα πολυτελής έκδοση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ! Με την ματιά της Εύας Νάτση

 Ο Δράκουλας αυτής της έκδοσης πλησιάζει τον αναγνώστη με τρόπο σιωπηλό και επίμονο. Από τις πρώτες σελίδες δημιουργείται η αίσθηση πως η ιστορία δεν σκοπεύει να αποκαλυφθεί εύκολα, αλλά να ξεδιπλωθεί αργά, σχεδόν υπνωτικά. Η ανάγνωση μοιάζει με πορεία μέσα σε σκοτεινό τοπίο, όπου κάθε βήμα γίνεται με προσοχή και κάθε λέξη αφήνει ίχνος. Το κείμενο δεν αναζητά εντυπωσιασμό, αναζητά εμβάθυνση, και αυτή η επιλογή καθορίζει ολόκληρη την εμπειρία.

"ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ" / Θοδωρής Δεύτος, εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Με την ματιά της Εύας Νάτση!

 Ορισμένες ιστορίες δεν χρειάζονται μεγάλες εισαγωγές. Αρκεί να σταθείς λίγο πάνω στις σελίδες τους και νιώθεις πως πίσω από τα ονόματα υπάρχουν πραγματικές ζωές. Οι «Γυναίκες από ατσάλι» του Θοδωρή Δεύτου έχουν ακριβώς αυτή την αίσθηση. Σου δίνουν την εντύπωση ότι κάποιος τις κουβάλησε για χρόνια μέσα του και τώρα αποφάσισε να τις μοιραστεί χωρίς να τις ωραιοποιήσει. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις διαδρομές, τέσσερις σιωπές που έγιναν φωνή!

"ΑΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΤΑ ΝΕΡΑ". Άννα Γαλανού / Εκδόσεις Διόπτρα. Με την ματιά της Εύας Νάτση.

 Στα «Αχαρτογράφητα νερά» της Άννας Γαλανού ένιωσα τη γη να μετακινείται κάτω από τα πόδια μου. Όχι επειδή λέει μια δύσκολη ιστορία, αλλά επειδή δείχνει χωρίς καμία ωραιοποίηση αυτό που συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες. Η Ειρήνη Μπαλτά δεν είναι μια ηρωίδα φτιαγμένη από χαρτί. Είναι μια γυναίκα που της αφαίρεσαν το δικαίωμα να μεγαλώσει με τους δικούς της όρους. Που την έσπρωξαν σχεδόν παιδί σ’ έναν γάμο που άλλοι αποφάσισαν γι’ αυτήν. Κι εκεί, μέσα σε αυτή την άψογη βιτρίνα, ξεκίνησε ο αργός της πνιγμός.

"Ο τρόπος που λες τ’ όνομά μου" - Kostas Krommydas , Εκδόσεις Διόπτρα - Dioptra Publications . Mε την ματιά της Εύας Νάτση

Η ζωή της κυλούσε ήσυχα, σχεδόν μηχανικά. Ένας γάμος με τη σφραγίδα της συνήθειας, ένα σπίτι που λειτουργούσε στην εντέλεια, ένας άντρας που στάθηκε πλάι της με την οικειότητα της συνήθειας, όχι με τη φλόγα της αγάπης. Εκείνη χαμογελούσε, μα μέσα της έσβηνε. Οι μέρες έμοιαζαν ίδιες, κι ο χρόνος κύλαγε σαν νερό που δεν αφήνει τίποτα πίσω του. Δεν υπήρχε έλλειψη αγάπης, μα έλλειψη παρουσίας. Όταν τα βλέμματα σταματούν να συναντιούνται και οι κουβέντες περιορίζονται στο “πώς πέρασες σήμερα”, τότε η σιωπή γίνεται ο τρίτος ανάμεσά τους. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, μια γυναίκα χάνει τον εαυτό της.

Όλα αλλάζουν ξαφνικά, όχι από επιλογή, αλλά από εκείνα τα γεγονότα που δεν τα περιμένεις και όμως σε ξεριζώνουν. Ένα συμβάν που συγκλονίζει την κόρη της έρχεται σαν κεραυνός να διαλύσει το πέπλο της ψευδαίσθησης. Η ζωή της, που έμοιαζε ακίνητη, αρχίζει να κινείται με ορμή. Ο πόνος της κόρης της γίνεται ο καθρέφτης μέσα στον οποίο αναγκάζεται να δει τη δική της ψυχή. Και τότε όλα όσα είχε θάψει, φόβοι, σιωπές, απωθημένα, αναδύονται στην επιφάνεια με ορμή. Η γυναίκα που έμαθε να σιωπά, τώρα πρέπει να μιλήσει. Η γυναίκα που έμαθε να υπομένει, τώρα πρέπει να ζήσει.

«Τετράκις εις θάνατον» ένας καθρέφτης μιας Ελλάδας που θέλει να ξεχάσει, μα δεν μπορεί. Παναγιώτης Γιαννουλεας, εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ! Με την ματιά της Εύας Νάτση!

 Η Μάνη πάντα κουβαλούσε το φως και το σκοτάδι της. Στις πλαγιές της, εκεί που οι πέτρες μιλούν πιο δυνατά απ’ τους ανθρώπους, ξυπνά ακόμη η ιστορία της Αικατερίνης Δημητρέα. Μιας γυναίκας που το όνομά της έγινε συνώνυμο της φρίκης, μα και του αβάσταχτου ερωτήματος πώς γεννιέται το κακό μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Το βιβλίο του Παναγιώτη Γιαννουλέα «Τετράκις εις θάνατον – Η δηλητηριάστρια της Μάνης» δεν αφηγείται απλώς μια σειρά εγκλημάτων. Ξετυλίγει τον ιστό μιας εποχής, τότε που η Ελλάδα πάλευε να σταθεί στα πόδια της κι όμως, στις πιο απομονωμένες της γωνιές, ζούσε ακόμη μέσα στη σιωπή, τον φόβο και την απελπισία.