Ένα καλοκαίρι, μια θάλασσα, ένα σκάφος. Το αλμυρό αεράκι γίνεται μάρτυρας μιας παρέας που γιορτάζει και την ίδια στιγμή αναμετριέται με τη ζωή της. Το ταξιδιάρικο ύφος της Γιούλιας Πομπόρτση σε παρασέρνει από την πρώτη σελίδα γιατί εδώ, μέσα στο φως και στη θάλασσα, ξεπηδούν όλα τα μεγάλα ερωτήματα που καίνε τον άνθρωπο. Το Κάρμα: είναι άραγε η αφετηρία μας ή ο προορισμός μας;
Η Εύα και ο Μάριος είναι ο πυρήνας. Δύο άνθρωποι που κουβαλούν το βάρος του παρελθόντος και το φως μιας νέας αρχής. Ο έρωτάς τους δεν είναι εύκολος, είναι αλχημιστική δοκιμασία. Η Εύα, που άγγιξε το σκοτάδι της απόρριψης και του θανάτου, βρίσκει ξανά την ανάσα της μέσα από το πάθος. Ο Μάριος στέκεται δίπλα της όχι σαν σωτήρας, αλλά σαν συνοδοιπόρος. Μαζί αποδεικνύουν ότι ο έρωτας είναι θηρίο και φως, που αν το δαμάσεις, σε αναγεννά.
Κι έπειτα έρχεται η παρέα. Μια παρέα που δεν είναι ποτέ τυχαία: γελά, κλαίει, θυμώνει, φιλονικεί, αποκαλύπτεται. Σαν να είσαι κι εσύ εκεί, να ακούς τις φωνές τους, να νιώθεις το βάρος και την ανάσα τους. Η Σοφία, με τον ειρωνικό της λόγο, πάντα παρορμητική, προκαλεί τους γύρω της, άλλοτε με πείσμα, άλλοτε με σκληράδα που κρύβει τις δικές της πληγές. Η Ελένη, αντιθέτως, είναι η γαλήνη με στοχαστική διάθεση και θετική ενέργεια, δίνει ισορροπία στις εντάσεις, σαν ήλιος που σπάει τα σύννεφα. Ο Θάνος δεν σιωπά αδιάφορα, αντίθετα, έχει εκείνη τη φωνή που βαθαίνει τη συζήτηση, σαν κύμα που τραβάει πιο μέσα. Ο Νικόλας, παγιδευμένος ανάμεσα στη φλόγα του πάθους και στην ανάγκη για γαλήνη, ζει την αντίφαση που όλοι γνωρίζουμε. Ο Άλκης και ο Χρήστος κουβαλούν κι εκείνοι τα δικά τους μυστικά, τις δικές τους πληγές, γίνονται κομμάτι αυτής της ανθρώπινης συμφωνίας που η συγγραφέας μάς χαρίζει.
Όλοι τους είναι αληθινοί. Με πάθη, με λάθη, με δάκρυα και με γέλια. Η ιδιωτική τους ζωή γίνεται συλλογική εμπειρία. Μέσα από τις αφηγήσεις τους βλέπουμε τον καθένα μας: τα όνειρα, τις ματαιώσεις, τις επιθυμίες, τις απογοητεύσεις, τις μικρές και μεγάλες αλήθειες.
Κι ανάμεσα στους ήρωες και στις ιστορίες, ξεπηδά η Ιστορία. Η Κέρκυρα δεν είναι απλώς τόπος, είναι μνήμη. Η συγγραφέας μάς θυμίζει τον Καποδίστρια, τον Σολωμό, ακόμη και τον στρατηγό του 1716 που έσωσε το νησί από τους Οθωμανούς. Μας δείχνει πως κάθε τόπος κουβαλά τις φωνές του παρελθόντος, όπως κάθε άνθρωπος κουβαλά τις δικές του πληγές. Η αφήγηση γεμίζει από μικρές ιστορικές πινελιές που γίνονται μάρτυρες συνέχειας και αντοχής.
Το ύφος είναι συμποσιακό. Σαν να κάθεσαι μαζί τους, να μοιράζεσαι κρασί και κουβέντες, να γελάς και να συγκινείσαι. Κι όταν πια νιώθεις ασφαλής, τότε η συγγραφέας αφήνει τις μεγάλες φράσεις που σε συγκλονίζουν. Ότι ο έρωτας είναι αλχημεία. Ότι οι πεποιθήσεις μας, που άλλοτε μας φύλαξαν, γίνονται σήμερα δεσμά. Ότι η ζωή σε οδηγεί στο φως μόνο όταν περάσεις τον βυθό. Ότι η ψυχή είναι πουλί διψασμένο για έρωτα, αγάπη και τρέλα.
Το «Προορισμός Κάρμα» δεν δίνει απαντήσεις - γεννά ερωτήσεις. Δεν είναι δόγμα - είναι ταξίδι. Δεν σου λέει «έτσι είναι» - σου λέει «κοίταξέ το κι έτσι». Είναι ένα βιβλίο που αγκαλιάζει την ανθρώπινη αντίφαση, που δίνει φωνή και στο φως και στο σκοτάδι, που θυμίζει πως η ζωή είναι πάντα πιο μεγάλη από τις βεβαιότητές μας.
Κι ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο του: να μας ψιθυρίζει πως το Κάρμα δεν είναι φυλακή, είναι το καράβι που μας ταξιδεύει. Και πως το μυστήριο δεν είναι πού θα φτάσουμε, αλλά πώς θα τολμήσουμε να ταξιδέψουμε.
Η θάλασσα πάντα μας θυμίζει: τίποτα δεν είναι στάσιμο, όλα αλλάζουν κι όμως, όλα έχουν τον δικό τους προορισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου