ΑΠΟΨΗ για το βιβλίο "ΕΤΣΙ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΜΟΙΡΕΣ" της ΓΕΡΑΚΙΝΑ ΜΠΟΥΡΙΚΑ απο τις εκδόσεις Ωκεανός με την ματιά της ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΟΡΦΑΝΟΥ

<<Έτσι το έγραψαν οι μοίρες>>...Ένα βιβλίο διαφορετικό από πολλά που έχω διαβάσει και εντελώς διαφορετικό και από ότι και η ίδια περίμενα...Θα πρεπε όμως να το είχα υποψιαστεί ότι θα ήταν έτσι, μιας και αυτό το βιβλίο τελικά έπεσε στα χέρια μου, γιατί κυριολεκτικά...έτσι το θελαν οι μοίρες. Το κέρδισα σε έναν διαγωνισμό, λίγο πριν την λήξη του 2016 και το θεώρησα τέλειο προμήνυμα για το ότι το 2017 θα ναι ένας χρόνος πολλά υποσχόμενος και γεμάτος ευχάριστες εκπλήξεις και καλά νέα...
Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν στην μοίρα, οπότε και μόνο ο τίτλος του με εξιτάρισε. Ανυπομονούσα να το ξεκινήσω. Αυτό που μπορώ να πω λοιπόν αρχικά και με κάθε ειλικρίνεια είναι ότι...αυτό το βιβλίο με συνεπήρε!!!
Μια αληθινή ιστορία που ο καθένας θα μπορούσε εύκολα να πει, πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μύθος. Και όμως..Είναι αληθινή. Ένα αληθινό-παραμύθι με καλούς, κακούς, ιστορίες αγάπης, κρυμμένους θησαυρούς, ένοχα μυστικά και παράνομους έρωτες.
Η συγγραφέας του. η Γερακίνα Μπουρίκα( ακόμα και το όνομα της ήταν ένας λόγος για να το προσέξω...σε τραβάει...) μας διηγείται αυτή την απίστευτη ιστορία με μια γραφή απλή, ευκολοδιάβαστη. Δεν σε κουράζουν οι αναφορές στο πριν και στο τώρα, δεν χρειάζεται να συγκρατείς τίποτα για να το συνδέσεις μετά με την υπόλοιπη εξέλιξη. Ξεχνάς ότι διαβάζεις και το παρακολουθεις να ξετυλίγεται στις σελίδες του σαν σήριαλ. Το ενδιαφέρον σου παραμένει αμείωτο ως το τέλος. Είναι ένα βιβλίο με υπέροχη πλοκή, απρόβλεπτη και γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις για τον αναγνώστη. Ούτε που μπορείς να φανταστείς την εξέλιξη του και η αγωνία σου παραμένει <<αχόρταγη>> ως το τέλος!
Ανθρώπινα πάθη όπως ο έρωτας, η ζήλια, ο φθόνος, η φιλαργυρία,η αγάπη για το εύκολο χρήμα, η απληστία, όλα μπλεγμένα με αριστουργηματικό τρόπο σε μια ιστορία που τελικά τον τελευταίο λόγο έχουν οι μοίρες. Οι μοίρες που ανελέητες και ανεπιρρέαστες από τα πάντα έρχονται σαν τέλειοι ισορροπιστές να φέρουν την κάθαρση. να δώσουν την δίκαιη λύση. Δεν είναι υπέροχο αυτό...;;;
Δεν είναι η τελεία μετάφραση στο " ο θεός βλέπει και κρίνει" ή στο " ο καθένας με την μοίρα του"...Γιατί τελικά, τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ, από την ώρα που γεννιέται ο άνθρωπος κουβαλάει και την δίκη του μοίρα. Πεπρωμένο. Κάρμα. Θέλημα Θεού. Τι σημασία έχει πως θα το πεις. Τίποτα δεν είναι τυχαίο και ο καθένας παίρνει πάντα ότι του αξίζει, οτι του έγραψαν οι μοίρες....
Η Κλωθώ, που πλέκει το νήμα της ζωής μας και του δίνει ζωή και συνέχεια. Η Λάχεσις που σου μοιράζει λαχεία και ο καθένας τραβάει τα δικά του. Η Άτροπος που στο τέλος πάντα κρίνει και δικάζει και κόβει το νήμα όποτε και όπως εκείνη το αποφασίσει.
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον!!!
Απλά εμείς με τις επιλογές μας το κάνουμε ευκολότερο ή πιο δύσκολο.
Ένα βιβλίο που σε μαθαίνει πως πρέπει να μένεις ανθρώπινος ως το τέλος και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Δίκαιος, ανιδιοτελής, υπεύθυνος και κάλος με τους άλλους. Να φέρεσαι ισότιμα και με σεβασμό, όχι με πονηριά, σκοπιμότητα και δόλο. Να παραμένεις πάντα ο καλός εαυτός σου γιατί ότι σπέρνεις θερίζεις:
Αξίες και ηθικά διδάγματα που η Γερακίνα περνάει μέσα από τις σελίδες τις και μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι τελικά αυτό που έχει ουσία είναι τα λαχεία που εσύ θα επιλέξεις αλλά και ποια από αυτά τελικά θα κρατήσεις και ποια θα πετάξεις. Λαχεία όπως αυτά..της φίλιας, της αξιοπρέπειας, της τιμής, της ανθρωπιάς, της υπόληψης, του σεβασμού...και πολλά άλλα...και πως σημασία και αξία ανυπολόγιστη έχει πρώτα από όλα ο θησαυρός που κρύβουμε μέσα μας και που πρέπει όλοι να ξεθάψουμε...
Για όλα αυτά και γιατί μου ξαναθύμισες πως πρέπει να μαι πάντα επιλεκτική...και πως πρέπει να πάρω φτυάρι και να αρχίσω το δικό μου κυνήγι θησαυρού...Γερακίνα(!!!) σ ευχαριστώ!!!!!

 Σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, μια νεαρή κοπέλα, η Λένα, έγκυος
από τον παράνομο έρωτά της με τον άνδρα της αδελφής της, αποφασίζει
να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να ζήσει για πάντα στην Αυστραλία.

    Στο μακρινό παρελθόν, στο ίδιο χωριό, έχει διαδραματιστεί μια
περίεργη ιστορία. Δύο φίλοι, ο Στέργιος και ο Φάνης,έχουν
ανακαλύψει και έχουν θάψει κρυφά έναν θησαυρό. Ο Στέργιος μαζί
με άλλους πέντε συγχωριανούς του, σκοτώνεται στον εμφύλιο, ενώ
ο Φάνης φεύγει κυνηγημένος από την Ελλάδα. Όμως ο Φάνης κρύβει
ένα μεγάλο ματωβαμμένο μυστικό…

    Πολλά χρόνια μετά, στη Μελβούρνη, ο Τόμας Νιούτον,

αποφασίζει να ψάξει να βρει τον γυιό του, που είχε γεννηθεί

στην Ελλάδα…

    Η Λένα, ο Δημήτρης, ο Φάνης, ο Τόμας, ο Ρόμπερτ, ο Αν-

δρέας… Πρόσωπα που η ιστορία τους είναι μπλεγμένη και

αδιάρρηκτα δεμένη, όλοι θύματα των ανθρώπινων παθών,

της απληστίας και του ένοχου έρωτα…

 

Ένα μυθιστόρημα καταιγιστικών

συναισθημάτων, κεντημένο στον καμβά

της αγωνίας και της περιπέτειας.

Μια αληθινή ιστορία.

 

 

Μπουρίκα Γερακίνα

 Η Γερακίνα Μπουρίκα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ν. Αρτάκη Ευβοίας. Η ζωή την οδήγησε επί τέσσερα χρόνια να εγκατασταθεί στη Βόρεια Ελλάδα και τα τελευταία δεκατέσσερα να ζει μόνιμα στην Αθήνα. Τα λογιστικά και οι πωλήσεις ήταν το βασικό της επάγγελμα, μέχρι τη γέννηση των παιδιών της, Βασιλικής και Δημήτρη. Η τύχη που της χάρισε τη δυνατότητα να ασχοληθεί αποκλειστικά με το «επάγγελμα μητέρα» της έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψει τα υπέροχα μονοπάτια της συγγραφής.

ΑΠΟΨΗ για "ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ" της ΠΟΛΑ ΧΟΚΙΝΣ με την ματια της ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ ΔΗΜΟΓΛΟΥ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ της ΠΟΛΑ ΧΟΚΙΝΣ

 

Η Ρέϊτσελ κάθε μέρα έχει το ίδιο δρομολόγιο. Συναντά τους ίδιους ανθρώπους, την ίδια ώρα. Ξέρει ποια ώρα που θα σταματήσει στον σηματοδότη. Έχει προσέξει κάποιο ζευγάρι που πιστεύει πως έχουν την τέλεια ζωή. Μάλιστα τους έχει δώσει και ονόματα. Τζες και Τζέισον. Μια μέρα όμως βλέπει κάτι που την σοκάρει και έτσι έχει την ευκαιρία να γίνει μέρος της ζωής τους. Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι αυτή της η απόφαση; Θα πάρει απαντήσεις στα ερωτηματικά της; Πολύ δυνατό ψυχολογικό θρίλερ.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ

Η Ρέιτσελ παίρνει το ίδιο τρένο κάθε πρωί. Ξέρει ότι θα σταματήσει στον ίδιο σηματοδότη, την ίδια ώρα, και θα αντικρίσει τα ίδια σπίτια δίπλα στις ράγες. Αρχίζει, μάλιστα, να νιώθει οικεία με το ζευγάρι που ζει σ’ ένα από αυτά. «Τζες» και «Τζέισον» τους αποκαλεί. Η ζωή τους, στα δικά της μάτια, είναι τέλεια. Μακάρι να μπορούσε και η Ρέιτσελ να είναι τόσο ευτυχισμένη.

ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Και μια μέρα βλέπει κάτι που τη σοκάρει. Κρατάει μόλις μία στιγμή μέχρι να ξεκινήσει και πάλι το τρένο, αλλά είναι αρκετό. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα. Τώρα η Ρέιτσελ έχει την ευκαιρία να γίνει μέρος της ζωής που παρακολουθούσε από μακριά. Τώρα ήρθε η ώρα να το καταλάβουν κι εκείνοι: είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα κορίτσι του τρένου…

Ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ, στα χνάρια των επιτυχιών Το κορίτσι που εξαφανίστηκε και Αμνησία.

Το βιβλίο ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ της Πόλα Χόκινς έχει σοκάρει εκατομμύρια αναγνώστες με την ανατρεπτική πλοκή του, ενώ παρέμεινε στη λίστα best seller των New York Times για 86 εβδομάδες, 29 από αυτές στην 1η θέση.

ΑΠΟΨΗ για "Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ" της ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΚΟΚΟΣΗ με την ματιά του ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ της ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΚΟΚΟΣΗ

Καθρέφτες υπάρχουν παντού, σε σπίτια, μαγαζιά. Κοιτάμε το είδωλό μας για επιβεβαίωση ή διόρθωση κάποιας ατέλειας. Η Μαρίνα ήταν τέλεια σε όλα, αψεγάδιαστη. Φρόντιζε συνέχεια γι' αυτό. Είκοσι τέσσερεις ώρες τη μέρα. Για να πετύχει το σκοπό της εκμεταλεύεται όλους και όλα. Έρχεται η στιγμή που βρίσκεται μπροστά στον καθρέφτη ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού και εκεί αλλάζουν όλα. Τί βλέπει; Αν ήξερε τι θα έβλεπε θα κοίταγε; Κατάλαβε αυτό που ήθελε να της μεταφέρει ο καθρέφτης; Έχει την ευκαιρία, αλλά και προλαβαίνει να διορθώσει τα λάθη της; Ένα μυθιστόρημα συναρπαστικό, μυστηριώδες και με αγωνία ως το τέλος που θα μας προβληματίσει όλους ή όσους θέλουμε να δούμε μέσα σ' αυτόν.

 

 

 

Άραγε, αν ξέραμε πως υπάρχει σε κάποιο εγκαταλελειμμένο σπίτι  ένας καθρέφτης που δείχνει όχι το πώς φαινόμαστε,  αλλά το πως είμαστε στην πραγματικότητα, πόσοι από εμάς θα είχαμε το θάρρος να σταθούμε μπροστά του και να κοιτάξουμε τα καλά
κρυμμένα της ψυχής μας;
Κι αν είμαστε από εκείνους που θα καταλάβουν τι πρέπει να αλλάξουμε, θα έχουμε την ευκαιρία;

Για τη Μαρίνα, που δεν γνώριζε ήταν τόσο εύκολο να σταθεί μπροστά του!
Μα και τόσο επώδυνο. Δεν αρκούσε να καταλάβει, έπρεπε και να προλάβει!
«Θα τα καταφέρει; Θα προλάβει;»
ρώτησε η Μαρία. 
Γύρισαν όλοι και κοίταξαν την κυρία Αιμιλία με αγωνία. 
Μα εκείνη
δεν απάντησε, παρά μόνο χαμογέλασε αινιγματικά.

ΑΠΟΨΗ για "Η Σκιά στο σπίτι"-Κωνσταντίνος Κέλλης, εκδόσεις Κέδρος με την ματιά της ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΚΟΛΛΙΑ

 Η Σκιά στο σπίτι-Κωνσταντίνος Κέλλης εκδόσεις Κέδρος.Από την πρώτη στιγμή που άκουσα για αυτό το βιβλίο ήθελα να το αποκτήσω γι'αυτό και μόλις το πήρα στα χέρια μου το ξεκίνησα αμέσως και δεν το μετάνιωσα.Το βιβλίο αναφετόταν στο μεταφυσικό.Ένα στοιχειωμένο αρχοντικό,ένας χήρος πατέρας με τα δυό του παιδιά μετακομίζει εκεί μετά το θάνατο της γυναίκας του.Πιστεύει ότι εκεί ήθελε εκείνη να πάει επειδή εκεί της είχε κάνει πρόταση γάμου αλλά η αλήθεια είναι άλλη.Η οντότητα που υπάρχει εκεί δεν έχει καμία σχέση με την νεκρή ούτε καλούς σκοπούς έχει.Οι περιγραφές του βιβλίου είναι τόσο αληθοφανής που νομίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα στο σπίτι και αν γυρίσεις το βλέμμα θα δεις τη γυναίκα να σε καρφώνει με το μαύρο βλέμμα της.Κάθε φορά που έκλεινα το βιβλίο καρδιοχτυπούσα.Αργούσα να κοιμηθώ!!Όσοι δεν βλέπουν θρίλερ μην το προτιμήσουν.Θα φοβηθούν εξίσου!!Φοβερό βιβλίο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ξένους συγγραφείς!!

Δεν είμαι τόσο καλή στο να γράφω κριτικές και ελπίζω να μην κατέστρεψα το βιβλίο!!!

 

 

 «Όλα τα παλιά σπίτια κουβαλούν αναμνήσεις. Τελευταίες ανάσες. Παίζουν κρυφτό ανάμεσα στους ζωντανούς».

Μετά τον πρόωρο θάνατο της αγαπημένης του Ναταλίας, ο Τάσος Βαρθαλίτης προσπαθεί μαζί με τα δυο του παιδιά να μαζέψει τα κομμάτια της διαλυμένης οικογένειάς του και να ξαναφτιάξει τη ζωή τους.
Θέλοντας να πραγματοποιήσει την επιθυμία της νεκρής πια συζύγου του, αποφασίζει να αγοράσει το παλιό αρχοντικό Καρατζά δίπλα στη λίμνη Βόλβη, το μέρος όπου μια νύχτα δεκαέξι χρόνια πριν της είχε κάνει πρόταση γάμου.

Μια σκιά όμως παραμονεύει στο αρχοντικό, μια οργισμένη ύπαρξη που ο θάνατος και τα χρόνια δεν κατάφεραν να σιγάσουν το μοιρολόι της. Μια σκιά που αποκαλεί το σπίτι τους σπίτι της.

Καθώς τα σημάδια ανείπωτων πράξεων του παρελθόντος αρχίζουν να εμφανίζονται γύρω τους, η ανάγκη του Τάσου και των παιδιών του να ξαναβρούν όσα έχασαν δεν τους αφήνει να δουν την πραγματικότητα. Και αυτό βάζει το παρόν αλλά και το μέλλον τους σε θανάσιμο κίνδυνο.

Μια ιστορία αγάπης και τρόμου, ένα μεταφυσικό θρίλερ που δε θα αφήσετε στιγμή από τα χέρια σας.

Ο Κωνσταντίνος Κέλλης γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1985 και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε τις σπουδές του στο Εδιμβούργο, όπου έκανε μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή.
Η αγάπη του για τη λογοτεχνία του φανταστικού τον οδήγησε στη συγγραφή ιστοριών τρόμου, μυστηρίου και φαντασίας. Από το 2008 κι έπειτα η δουλειά του διακρίνεται συνεχώς σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ πολλά διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στη Σουηδία ως καθηγητής αγγλικών. Η Σκιά στο σπίτι είναι το τρίτο του βιβλίο.
Άλλα βιβλία του συγγραφέα: Το φως μέσα μου: δεκατρείς σκοτεινές ιστορίες (διηγήματα, Momentum, 2013), Νεκρή γραμμή (μυθιστόρημα, Κλειδάριθμος, 2014).
konstantinoskellis.com

ΑΠΟΨΗ για "Χαρταετοι πάνω απο την πολη", συγγραφεας Καλεντ Χοσεινι, εκδόσεις Ψυχογιος με την ματιά της Ioanna Bouna

Χαρταετοι πάνω απο την πολη
συγγραφεας Καλεντ Χοσεινι
εκδόσεις Ψυχογιος
Περίληψη
Ο νεαρός Αμίρ ζει στην Καμπούλ με τον στοργικό αλλά αυστηρό πατέρα του. Αποφασισμένος να του αποδείξει την αξία του, παίρνει μέρος σ' έναν παραδοσιακό αγώνα με χαρταετούς. Ο Χασάν, πιστός φίλος και υπηρέτης του, είναι πρόθυμος, όπως πάντα, να τον βοηθήσει. Κανένα απ' τα δυο αγόρια όμως δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτό που θα συνέβαινε στον Χασάν εκείνο το απόγευμα του αγώνα θα άλλαζε για πάντα τη ζωή τους. Μετά την εισβολή των Ρώσων και τη φυγή του Αμίρ στην Αμερική, ο νεαρός Αφγανός θα συνειδητοποιήσει ότι κάποια μέρα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην πατρίδα του μόνο και μόνο για να βρει αυτό που δεν μπορεί να του χαρίσει ο καινούργιος κόσμος του: τη λύτρωση.
*******
Ενα υπεροχο βιβλίο ,υμνος στην αγαπη και και στην φιλία .Εξαιρετικα καλογραμμενο με πολυ δυνατες στιγμες ,οι ηρωες πολυεπίπεδοι , εντονοι ..Ενα βιβλιο αριστουργημα που απλα πρεπει να διαβασεις.Νομίζω άξια πια συγκαταλέγεται στα πιο αγαπημενα μου βιβλία. Οι στιγμες στην Καμπουλ την εποχη των ταλιμπαν ηταν γροθια στο στομαχι ,πραγματα απλα όπως ενα βλεμμα ή λιγο πιο δυνατη φωνη μπορουσαν απλα να ειναι μοιραια ...Ο φανατισμος και η τρομοκρατια στο υπερτατο μεγεθος...σε κανει να αγαπας την πατρίδα σου λιιιιγο πιο πολυ...

Καλέντ Χοσεϊνί - Πρόλογος για τη 10η επέτειο έκδοσης του βιβλίου ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΟΛΗ  

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ 10η ΕΠΕΤΕΙΟ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

Όταν άρχισα να γράφω το Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη, το Μάρτιο του 2001, ήθελα να διηγηθώ μια ιστορία για δικό μου λογαριασμό, την οποία είχα συλλάβει ουσιαστικά ως ιστορία δυο αγοριών: το ένα ήταν διχασμένο, βρισκόταν σε μια κατάσταση ρευστή, αβέβαιη, και από συναισθηματική και από ηθική άποψη· το άλλο ήταν αγνό, πιστό, πατούσε σε πιο στέρεο έδαφος λόγω της καλοσύνης και της ακεραιότητάς του. Ήξερα ότι η φιλία τους ήταν καταδικασμένη και ότι η σύγκρουση στην οποία θα οδηγούνταν θα επηρέαζε καθοριστικά τη ζωή τους. Το γιατί και πώς θα συνέβαινε αυτό ήταν τα ερωτήματα που δεν έπαψαν να με απασχολούν καθ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής. Ήξερα ότι έπρεπε να γράψω το Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη για να βρω την αλήθεια, αλλά νόμιζα ότι το έγραφα κυρίως για τον εαυτό μου, για να μάθω εγώ ο ίδιος αυτές τις απαντήσεις.

 

          Μπορεί να φανταστεί κανείς την έκπληξή μου όταν συνειδητοποίησα πόσο θερμά υποδέχτηκαν αυτό το βιβλίο άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, αμέσως μόλις εκδόθηκε. Ακόμα εκπλήσσομαι όταν παίρνω γράμματα από την Ινδία, τη Νότια Αφρική, το Τελ Αβίβ, το Σίντνεϊ, το Λονδίνο, το Άρκανσο∙ είναι από αναγνώστες που θέλουν να μου εκφράσουν το πάθος και τον ενθουσιασμό τους για το βιβλίο μου. Πολλοί θέλουν να στείλουν χρήματα στο Αφγανιστάν∙ κάποιοι θέλουν να υιοθετήσουν παιδιά από το Αφγανιστάν. Σε αυτές τις επιστολές διακρίνω την απίστευτη δύναμη της λογοτεχνίας να ενώνει τους ανθρώπους και συνειδητοποιώ ξανά και ξανά πόσο οικουμενικές είναι ορισμένες ανθρώπινες εμπειρίες: η ντροπή, η ενοχή, η μεταμέλεια, η φιλία, η αγάπη, η συγχώρεση, η εξιλέωση.

 

          Η παιδική ηλικία του Αμίρ λειτούργησε ως αντανάκλαση της δικής μου με πολλούς τρόπους, κι έτσι ξέρω πολύ καλά τι είδους επίδραση μπορεί να έχει η πραγματική ζωή στη λογοτεχνία. Μετά την έκδοση του βιβλίου, όμως, έμαθα και την επίδραση που μπορεί να έχει η λογοτεχνία στη ζωή – όχι μόνο στους αναγνώστες αλλά και στον ίδιο το συγγραφέα. Το Μάρτιο του 2003, ενώ το μυθιστόρημα βρισκόταν ακόμα υπό έκδοση, επέστρεψα στην Καμπούλ για πρώτη φορά έπειτα από είκοσι εφτά χρόνια. Παρόλο που τα δυο τρίτα του Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη βασίζονταν σε εμπειρίες της οικογένειάς μου, πρώτα στο Αφγανιστάν και μετά στην Καλιφόρνια, είχα περιγράψει αυτή την επιστροφή του πρωταγωνιστή μου στο Αφγανιστάν προτού εγώ τη ζήσω στ’ αλήθεια. Είχα φύγει από το Αφγανιστάν όταν ήμουν μόλις έντεκα χρόνων, ένας αδύνατος μαθητής στην έβδομη τάξη του σχολείου∙ και επέστρεψα στα τριάντα οχτώ, γιατρός, συγγραφέας, σύζυγος και πατέρας δυο παιδιών.

 

          Σε αυτό το ασυνήθιστο πλαίσιο, η δεκαπενθήμερη παραμονή μου στην Καμπούλ μετατράπηκε σε μια μάλλον σουρεαλιστική εμπειρία, καθώς έβλεπα καθημερινά μέρη και πράγματα τα οποία, κατά κάποιο τρόπο, είχα ήδη δει, νοερά, με τα μάτια του ήρωά μου, του Αμίρ. Έφτασα να θυμηθώ συγκεκριμένες αράδες από το βιβλίο όταν οι δικές μου σκέψεις ταυτίστηκαν πια με του Αμίρ: Ο δεσμός που είχα νιώσει με εκείνη την αρχαία γη με είχε ξαφνιάσει. Νόμιζα πως είχα ξεχάσει αυτή τη γη. Να όμως που δεν την είχα. Ίσως τελικά να μη με είχε ξεχάσει ούτε το Αφγανιστάν. Η συνηθισμένη πρακτική στη λογοτεχνία είναι να γράφεις για πράγματα τα οποία έχεις ήδη βιώσει. Στην Καμπούλ, εγώ βίωνα αυτά που είχα ήδη γράψει.

 

          Πολύ γρήγορα, οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις μνήμες του Αμίρ και τις δικές μου άρχισαν να θολώνουν. Ο Αμίρ είχε βιώσει τις δικές μου αναμνήσεις στις σελίδες του Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη, και τώρα συνειδητοποιούσα ότι ήταν η σειρά μου να ζήσω τις δικές του.

 

          Νομίζω, πάντως, ότι έζησα τη στιγμή της πιο συνταρακτικής και ιλιγγιώδους συνάντησης λογοτεχνίας και πραγματικής ζωής όταν βρέθηκα στο πατρικό μου, στη Βαζίρ Άκμπαρ Χαν, το σπίτι όπου μεγάλωσα, έτσι ακριβώς όπως ο Αμίρ είχε βρεθεί στο παλιό πατρικό του στην ίδια εκείνη γειτονιά. Μου πήρε τρεις μέρες να το ανακαλύψω –δεν είχα διεύθυνση και η γειτονιά είχε αλλάξει δραματικά– αλλά εξακολούθησα να ψάχνω ώσπου εντόπισα τη γνώριμη αψίδα στην αυλόπορτα.

 

          Είχα την ευκαιρία να περπατήσω γύρω από το παλιό μου σπίτι – οι στρατιώτες του Παντζίρ που ζούσαν εκεί ήταν αρκετά γενναιόδωροι ώστε να μου επιτρέψουν αυτή τη μικρή, νοσταλγική περιδιάβαση. Συνειδητοποίησα ότι, όπως είχε συμβεί και στο πατρικό του Αμίρ, η μπογιά είχε ξεθωριάσει στους τοίχους, το χορτάρι είχε αγριέψει, τα δέντρα είχαν χαθεί, οι τοίχοι ήταν φθαρμένοι. Ένιωσα την ίδια έκπληξη με τον ήρωά μου όταν το σπίτι μού φάνηκε πολύ μικρότερο απ’ αυτό που για τόσο πολλά χρόνια είχα μάθει να ονειρεύομαι και να θυμάμαι. Και όταν βγήκα από την αυλόπορτα, μπορώ να πάρω όρκο ότι είδα μια κηλίδα από λάδι στο οδόστρωμα όμοια με αυτές του τεστ Ρόρσαχ, έτσι ακριβώς όπως είχε συμβεί και στον Αμίρ, στο βιβλίο, όταν βρέθηκε στο δρόμο έξω απ’ το σπίτι του πατέρα του. Καθώς αποχαιρετούσα και ευχαριστούσα τους στρατιώτες, συνειδητοποίησα και κάτι ακόμα: Αν δεν είχα γράψει το Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη, θα είχα βιώσει με πολύ πιο έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο τρόπο την επίσκεψη στο πατρικό μου, κι αυτό διότι, από μια άποψη, είχα ήδη περάσει την ίδια δοκιμασία. Είχα βρεθεί πλάι στον Αμίρ όταν στάθηκε στην είσοδο του δικού του πατρικού και είχα βιώσει τη δική του αίσθηση απώλειας. Τον παρακολούθησα καθώς άγγιζε τα σκουριασμένα σίδερα της πύλης και χαζέψαμε παρέα την οροφή που είχε σκεβρώσει και τα ρημαγμένα μπροστινά σκαλιά. Το γεγονός ότι είχα γράψει αυτή τη σκηνή έκανε κάπως πιο εύκολο το δικό μου βίωμα, το άμβλυνε, το έκανε λιγότερο έντονο. Ήταν λες και η Τέχνη έπαιρνε τα σκήπτρα από τη Ζωή, λες και την προλάβαινε.

 

          Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την πρώτη έκδοση του Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη. Εξακολουθώ ν’ αγαπώ αυτό το βιβλίο. Το αγαπώ όπως θα αγαπούσε κάποιος ένα δύσκολο, παράξενο, δύστροπο και άτακτο παιδί που ταυτόχρονα είναι βαθιά έντιμο και μεγαλόψυχο. Και φυσικά εξακολουθώ να εκπλήσσομαι με τον ενθουσιασμό του κόσμου απέναντί του, όλα αυτά τα δέκα χρόνια κυκλοφορίας. Ως συγγραφέας, είμαι κατενθουσιασμένος όταν οι αναγνώστες ανταποκρίνονται τόσο θετικά στην ιστορία, στις ανατροπές της πλοκής, στους χαρακτήρες, στον Αμίρ με τα προβλήματα και τις ενοχές του, στον Χασάν με την αγνότητα και την καταδίκη που κουβαλά. Ως Αφγανό, με τιμά που οι αναγνώστες μού λένε ότι αυτό το βιβλίο τούς βοήθησε να αντιληφθούν το Αφγανιστάν ως έναν πραγματικό, υπαρκτό τόπο, κάτι παραπάνω από όσα άκουγαν κάποτε στις ειδήσεις για τις σπηλιές του Τόρα Μπόρα, τα λιβάδια με τις παπαρούνες και τον Μπιν Λάντεν. Είναι μεγάλη τιμή όταν οι αναγνώστες μού λένε ότι το μυθιστόρημά μου τους επέτρεψε να δώσουν στο Αφγανιστάν ένα πρόσωπο ανθρώπινο και οικείο, και ότι στο εξής δεν αντιμετωπίζουν την πατρίδα μου συγκαταβατικά, σαν ακόμα έναν τόπο δυστυχίας, αιώνιων προβλημάτων και συγκρούσεων. Ελπίζω το ίδιο να ισχύει και για εσάς.

 

          Σας ευχαριστώ, όπως κάθε φορά, για τη στήριξη και το κουράγιο.

 

ΚΑΛΕΝΤ ΧΟΣΕΪΝΙ

ΑΠΟΨΗ για το "Ο χορός της νύμφης" της κ. Γκουτζικίδου με την ματια της Ζηλιασκοπούλου Βίκυ

"Ο χορός της νύμφης" της κ. Γκουτζικίδου

 Για το είδος του το βιβλίο είναι εξαιρετικό. Ένα απομονωμένο χωριό κοντά σε ένα γυναικείο μοναστήρι και δύο ιστορίες μέσα σε διάστημα 30 ετών που με κάποιο τρόπο συνδέονται μεταξύ τους. Η αγάπη συγκρούεται με την ανάγκη για εκδίκηση, μυστικά που έμειναν κρυμμένα με κάθε κόστος για πολλά χρόνια έρχονται στην επιφάνεια και κάποιος πρέπει να πληρώσει για το κακό που έχει προκληθεί. Θα είναι ο υπαίτιος αυτός που θα πληρώσει ή για άλλη μια φορά θα πληγωθεί κάποιος αθώος; 

Το βιβλίο αυτό είναι η πρώτη μου επαφή με τη γραφή της κ. Γκουτζικίδου και οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα. Το κείμενο είναι στρωτό, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί εκπληκτική και κατάφερε και με κράτησε σε αγωνία όσον αφορά την εξέλιξη της πλοκής και την τελική απάντηση σε όλα τα ερωτήματα. Άξια αναφοράς είναι επίσης η ατμόσφαιρα που δημιούργησε στην ιστορία που αναφέρεται στο παρελθόν, τα άγρια καιρικά φαινόμενα σε συνδυασμό με τη μυστηριακή ατμόσφαιρα μέσα στο μοναστήρι δημιούργησαν ένα πέπλο σκοτεινιάς με μια ελαφριά δόση αγωνιάς, που (σε μεγαλύτερο βέβαια βαθμό) συναντώ συχνά σε αστυνομικά μυθιστορήματα. 
Σε γενικές γραμμές δεν υπήρχαν υπερβολές, ούτε και πολλές συμπτώσεις (εξαιρουμένων δύο και μόνο σημείων)
Το συστήνω για να το διαβάσετε σε κάποια χρονική στιγμή που θέλετε ένα ωραίο κοινωνικό μυθιστόρημα. Όσον αφορά εμένα: θα διαβάσω και άλλα βιβλία της κ. Γκουτζικίδου, με έχει κερδίσει ως αναγνώστρια.

Ζηλιασκοπούλου Βίκυ

 Μια νύχτα βιβλικής καταστροφής, μια αιμόφυρτη γυναίκα λιποθυμά μπροστά στην πύλη της Μονής του Αγίου Στεφάνου.
Κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι και από πού προέρχεται, ενώ ένα θανάσιμο μυστικό σφραγίζεται το ίδιο βράδυ, με όρκους σιωπής.
Είκοσι οχτώ χρόνια μετά, στο γειτονικό χωριό, το Πέτρινο, καταφτάνει μια όμορφη δασκάλα για να αναταράξει τις ζωές των κατοίκων, για να ξυπνήσει κοιμισμένους εφιάλτες και να δικαιωθεί το "χθες" στο "σήμερα".
Ποια πραγματικά είναι και τι θυμίζει το σμαραγδένιο βλέμμα της σε όσους τη συναντούν;
Πώς συνδέεται το παρελθόν με το παρόν;
Ένας κύκλος μυστηρίου και καλά κρυμμένων μυστικών αρχίζει να ξεδιπλώνεται με συνταρακτικές συνέπειες για όλους, ενώ ένας δυνατός έρωτας συγκλονίζει τα θεμέλια της μικρής κοινωνίας που δεν ξεχνά.
Ένας τόπος αποκομμένος από θεούς και ανθρώπους, ένας θρύλος για μια νεράιδα που κατοικεί σε μια υδάτινη σπηλιά, μια ηρωίδα αγάπης και εκδίκησης ταυτόχρονα. Μία ιστορία που οι μύθοι συναντούν την πραγματικότητα και οι ήρωες κυνηγημένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό στήνουν έναν χορό που δεν θα τελειώσει προτού αποκατασταθεί η αδικία... 

 

ΑΠΟΨΗ για " H EΠΙΣΤΡΟΦΗ Οι κόρες της Ελλάδας 1 " της Φιλομήλας Λαπατά με την ματιά της Flora Matte

" H EΠΙΣΤΡΟΦΗ Οι κόρες της Ελλάδας 1 " της Φιλομήλας Λαπατά.
Δεν το κρύβω ότι είμαι φανατική αναγνώστρια της συγγραφέως,από το πρώτο της βιβλίο,γιατί θαύμασα τον άριστο τρόπο γραφής της.Στην συνέχεια όταν την γνώρισα και προσωπικά θαύμασα το ήθος της,την απλότητά της και την εγκαρδ΄διότητά της με τους ανθρώπους.Ήξερα από την αρχή ότι αγοράζοντας αυτό το βιβλίο της θα με συναρπάσει.Και ομολογώ πως δεν έπεσα έξω.Για άλλη μια φορά η Φιλομήλα Λαπατά έγραψε ένα πολύ αξιόλογο ιστορικό βιβλίο που κρατά αμμοίωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη έως την τελευταία του σελίδα.Είναι μια τοιχογραφία της εποχής αμέσως μετά από την Επανάσταση που έκαναν οι Έλληνες για να ελευθερωθούν από τους Τούρκους.
Μέσα από την ιστορία των ηρώων της,φαίνονται οι αγώνες των Ελλήνων κατά των Τούρκων και η δημιουργία του νεοσύστατου κράτους της Ελλάδος.
Εκείνο που πραγματικά με συγκλόνησε είναι ότι η ίδια πολιτική κατάσταση που επικρατεί σήμερα,υπήρχε και το 1835.Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την συζήτηση που κάνει στον Σέργιο Βογιατζόγλου ( ο οποίος μόλις έχει επιστρέψει στην Ελλάδα από την Κων/πολη για διάφορες υποθέσεις ),ο αγωγιάτης που μεταφέρει με την άμαξα ,από τον Πειραιά στην Αθήνα στην σελίδα 28: << Ο αγωγιάτης εξακολούθησε τον μονόλογο,καθώς παρατήρησε πως μια υποψία ενδιαφέροντος είχε φανεί,για πρώτη φορά από το πρωί,στο αινιγματικό πρόσωπο του ξένου.
<< Τώρα,μετά την απελευθέρωση,τον βασιλέα και τον ξένο παρά που μπήκε στην Ελλάδα,τα πράγματα θ αλλάξουνε προς το καλύτερο για τους Έλληνες και προπαντός για τον φτωχό κοσμάκη.Έτσι πιστεύουμε ούλοι,δηλαδής.Πέρσι ένας ξενόφερτος,Φραντσέζος θαρρώ,περιηγητής σαν και του λόγου σας,που μιλούσε κάτι κουτσές στραβές ελληνικούρες,καθώς τον ήφερνα στην Αθήνα,μου λεγε πως η Ελλάδα είναι η πιο εύμορφη χώρα του κόσμου ούλου και πως εμείς οι Έλληνες είμαστε μεγάλοι βλάκες,με το συμπάθιοδηλαδής,γιατί δεν ξεύρουμε να την εχτιμήσουμε.Έλεγε κι άλλα παλαβά,να,πως οι μεγαλύτεροι οχτροί της αντίς οι Τούρκοι είναι οι ίδιοι οι Έλληνες!Είπα στην αρχή μπας και δεν είχα καταλάβει τι έλεγε,μια και ο λεγάμενος δε μιλούσε καλά τα ελληνικά.Κι όμως,κι όμως,είχα καταλάβει και παρακαταλάβει!Μ έπιασε το γινάτι τότες.Άκου κει,οχτροί της πατρίδας μας εμείς οιΈλληνες,που μύρια όσα έχουμε υποφέρει αιώνες καν και καν!Ήρτανε οι ξένοι να μας κρίνουνε!Χα!Να πούνε τη χαζομάρα τους,μη και χάσουνε!Μ έπνιξε το γδίκιο,το πατριωτικό μου.Δεν του ματαμίλησα.Μουγγός έκαμα την αποδέλοιπη διαδρομή.Τον ήφερα στην πόλη και τον απαράτησα σύξυλο κάτω απ την Ακρόπολη,για να μάθει.Μάλιστα!>>
Ο αγωγιάτης σταμάτησε και ρούφηξε την μύξα του.Κατόπιν πήρε πάλι φόρα και συνέχισε.
<<Καμιάσ φορά,όμως,όταν το καλοσυλλογιέμαι με κρύα την κεφαλή,λέγω μπορεί να χε και γδίκιο ο ξένος,αν κρίνω απ το τι γίνηκε μετά την απελευθέρωση αναμεταξύ Ελλήνων πατριωτών κι αγωνιστών.Πρώτα ενωμένοι ούλοι ενάντια στον οχτρό,ύστερις,μόλις τονε διώξαμε και πήγε στον οξαποδό,αρχίσαμε να φαγωνόμαστε συναμετάξυ μας.Χωριστήκανε ούλοι οι Έλληνες σε φατρίες.Φτου!Εεε,έτρωγε γιος τον πατέρα και πατέρας τον γιο,αδρεφός τον αδρεφό,φίλος τον φίλο.Ξεχαστήκανε στο πιτς φιτίλι κι οι αγώνες κι η λευτεριά.Κει να γδιείτε,αφέντη.Ποιος θ αρπάξει τα πλιότερα.Ποιος θα πάρει πόστο κι αξιώματα στο γκουβέρνο.Και καταχρήσεις εθνικών παράδων γένηκαν,και μίση,και προδοσίες,κι ούλα τα σατανικά,ακόμα και ληστοσυμμορίες αγωνιστών.Μάλιστα.Γιατί οι Έλληνες είναι καλοί στον πόλεμο,αλλά κακοί στην ειρήνη.Γιατί δημοκρατία λέγουμε κι αναρχίσα έχουμε στην κούτρα μας.Να κάμει ο καθένας κουμάντο,ό,τι θέλει δηλαδής,ό,τι του καπνίσει,και λογαριασμό να μη δίνει κανενού.Ούλα για την πάρτη του.Τούτο πάει να πει δημοκρατία για τον Έλληνα.Αδιόρθωτοι.Φτου!Μέχρι και τον Καποδίστρια,τον πρώτο γκουβερνατόρο μας,τονε φάγαμε στο τέλος,ανάθεμά μας,τον ίδιονε που δικόνε του κατόρθωμα ήτονε τ οριστικό τέλος της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα μας,καταπώς λέγουνε οι γραμματιζούμενοι πάντα.Σπουδαίος κι ικανός ο λεγάμενος,θρήσκος και καλός χριστιανός.Όχι πως τα καμε και τούτος ούλα σωστά.Έπραξε λάθη,όχι τίποτις σπουδαίο,αλλά,να,νόμισε πως τούτος ο τόπος μπορούσε να γίνει Ευρώπα μπαμ και κάτω.Σιγά που θα γινότανε!Οι Έλληνες χωριστήκανε τότες και φκιάσανε τις φατρίες.Πολιτεύτηκε,λέγουνε,διχτατορικά.Ποιος ξεύρει,μπορεί να χε και γδίκιο ο λεγάμενος.Ήρτανε οι Μεγάλες Δυνάμεις - έτσι λέγουνε κείνους που μας δώκανε τον παρά τους,να λέμε του στραβού το γδίκιο - και μας κατσικωθήκανε στον σβέρκο.Αλλά γιατί θα μας τον δίνανε τον παρά τους,παρακαλώ;Για την ψυχή της μάνας τους ή για τα εύμορφά μας όμματα; Είχανε και δαύτοι κατά νου το δικόνε τους νιτερέσο.Αλλά γω, που μαι αγράμματος κι όχι καλαμαράς,ένα ξεύρω:Όποιος έχει τον παρά,έχει και το κουμάντο.Τέλος!Αλλά να φαγωθούμε και συναμετάξυ μας και να αρχινήσουμε τον εμφύλιο,εεε,τούτο πάει πολύ!Κι ύστερις βρίζουμε τους ξένους.Οι ποίξοι και οι δείξοι.Μα, ο Έλληνας,καταπώς φαίνεται δηλαδής,δεν χρωστάει καλό κανενού.Αν τον ακούσεις,πάντα οι άλλοι φταίνε για τα παθήματά του.Ποτέ ο ίδιος.Του λόγου του;Άγιος!Οι ξένοι;Διαόλοι!Άσε πια που πιστεύει πως ούλοι τονε κυνηγάνε,πως τονε ζουλεύουνε τάχατες,γιατί είναι μοναδικός και διαφορετικός απ τους αποδέλοιπους του κόσμου,επειδής τάχα έχει παππούδες και προπάππουδες αρχαίους!Ασ τα να πάνε,εφέντη.Φτου και πάλι φτου!>>
Εντύπωση προκαλεί και η θέση της γυναίκας στην νεοσύστατη Ελλάδα όπως την β΄λέπουμε από την πρωταγωνίστρια Κοραλία Τζάβαλου και τον σύζυγό της Τζώρτζη στην σελίδα 38:<< Δε ζήλευε μόνο τοπαρόν της γυναίκας του,ζήλευε το παρελθόν της αλλά και το μέλλον της - μάλλον δίχως τον ίδιο,όπως φοβόταν,αν είχε το αναμενόμενο τέλος ήρωα - και προπαντός το γεγονός πως την ένιωθε ανώτεή του,επειδή εκείνη είχε κατορθώσει να μάθει γραφή και ανάγνωση,σπάνιο γεγονός για την εποχή.
<< Πολύ δουλεύει τομυαλό σου,Κοραλία.Να σκέφτεσαι λιγότερο για να ζήσεις περισσότερο!>> της έλεγε σε ξεσπάσματα ζήλιας και θυμού.
Μέσα στην ημιμάθειά του αντιλαμβανόταν έναν απ τους μεγάλους κανόνες της ζωής:Όποιος ξέρει γράμματα,εξουσιάζει ευκολότερα όσους δεν ξέρουν.Όλα αυτά σε σύγκριση πάντα με τον ίδιο,ο οποίος με δυσκολία ήξερε να βάζει την υπογραφή του.Όμως,ας είναι καλά η τύχη - γιατί κι αυτή είναι απαρίτητη στηη ζωή -,η εξυπνάδα,η πνευματική περιέργεια και η όρεξη της Κοραλίας για μάθηση,και προπαντός η έγκαιρη συνειδητοποίηση πως η γνώση είναι δύναμη και μεγάλο όπλο στη ζωή.Δάσκαλός της υπήρξε ο αδελφός του πατέρα της,ιερομόναχος στη σχολή του Γρηγορίου Σωτηριανού,τουεπονομαζόμενου <<Σωτήρη >>,η οποία εκείνα τα χρόνια ήταν το πρώτο σχολείο της Αθήνας,το λεγόμενο << Φροντιστήριο ελληνικών και κοινών μαθημάτων >>,που πρόσφερε γνώση σε εκατοντάδες ελληνόπουλα μέχρι τον καιρό της απελευθέρωσης.
Ο ιερομόναχος θείος έκανε μάθημα στην Κοραλία στο σπίτι,γιατί ποιος είχε ακούσει εκείνα τα χρόνια κορίτσι πράμα να πηγαίνει σχολείο και πόσο μάλλον να είναι και κόρη ξωτάρηδων.Ανήκουστο!Οι γονείς της,άνθρωποι απλοί,εργατικοί και ανα΄λφάβητοι,παρότι ο πατέρας της προερχόταν από παλιά ξεπεσμένη οικογένεια παζαριτών που υποβαθμίστηκαν σε ξωτάρηδες,δεν είχαν φέρει αντίρρηση στην επιμελή κόρη τους με τα ασυμβίβαστα γονίδια,γιατί ο αναλφάβητος άνθρωπος πάντα κατανοεί τη σημασία που έχουν τα γράμματα για μια καλύτερη ζωή και πάντα έχει τον διακαή πόθο να σπουδάσει τα παιδιά του.Ήταν,βέβαια,και η παρουσία του λόγιου θείου,που βοηθούσε σε κάποιες αντισυμβατικές αποφάσεις.Οι γονείς της Κοραλίας πίστευαν πως την όρεξη για μάθηση,η κόρη τους την είχε κληρονομήσει απ τον παππού της απ τη μεριά του πατέρα της,ο οποίος υπήρξε μπροστά απ την εποχή του σε συμπεριφορές και ιδέες,και γι αυτό οι ίδιοι δεν μπορούσαν να κάνουν άλλο απ το ν αποδεχτούν τη σχέση της με τα βιβλία.Απ τη γιαγιά της είχε πάρει τα κόκκινα μαλλιά και την όρεξη να ρουφήξει τη ζωή,όρεξη η οποία,όπως πίστευε ο λαός,συνήθως συνόδευε το συγκεκριμένο χρώμα.Οι δε καλοκάγαθοι γονείς της της είχαν κληροδοτήσει την υπομονή,τη λαική σοφία τους και τον ανθρωπισμό,υπόγειο και αφανή,που θα τη διέκρινε μέχρι το τέλος της ζωής της.
Σιγά σιγά,καθώς τα χρόνια βάραιναν πάνω στη σχέση του ζεύγους Τζάβαλου,η Κοραλία μεταβλήθηκε σε πράγμα,το οποίο ο Τζώρτζης μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε.Εκείνη η νεαρή κοπέλα με τα μαύρα μάτια και τα κόκκινα δαχτυλίδια για μαλιά τού ανήκε ολοκληροτικά.Μπορούσε να την αγαπάει ή να τη μισεί,να τη χαιδεύει ή να τη δέρνει,ακόμα και να τη φονεύσει δίχως ενδοιασμούς.Δικιά του ήταν,ό,τι ήθελε την έκανε!
<< Καμιά συσταζούμενη γυναίκα δεν ξεύρει γραφή κι ανάγνωση.Τούτες είναι δουλειές αντρίκειες,για γραμματιζούμενους καλαμαράδες.Ξέρεις εσύ καμιά;>> έκανε μια φορά τη ρητορική ερώτηση ο Τζώρτζης,έτσι για να την αποστομώσει.
<< Πως,υπάρχουν μερικές...>> τόλμησε να πει η Κοραλία.<< Μάλιστα,μια Αρτεμισία Τζεντιλέσκι,το 1616 έγινε δεκτή στην Ακαδημία Σχεδίου της Φλωρεντίας >>,παρασύρθηκε και συνέχισε την αδιέξοδη συζήτηση,καθώς την έπνιγαν το δίκιο και η αγανάκτηση.
Βέβαια,δεν ήξερε καν κατά πού έπεφτε η Φλωρεντία,ούτε γνώριζε το γεγονός ότι πολύ αργότερα η Τζεντιλέσκι θα γινόταν η πρώτη γυναίκα - φεμινιστικό είδωλο στην Ιστορία,αλλά την ανεκτίμητη πληροφορία τής την είχε δώσει κάποτε ο θείος της και η Κοραλία την είχε φυτέψει κατευθείαν στην καρδιά της.Άστραψε και βρόντηξε ο Τζάβαλος κι εκείνη προσπάθησε να θυμηθεί σε ποιες άλλες δύσκολες στιγμές της κοινής τους ζωής είχε δει τον ίδιο κακό θυμό στα μάτια του,που μπορούσε να τον κάνει και φονιά.Έτσι,στην έξαρση του πάθους και της κακοήθους βλακείας του,έκανε κομμάτια και κατέστρεψε τα δυο σπάνια βιβλία της,δώρα απ τον ιερομόναχο θείο της.
Απ όλες τις καταστροφές που η Κοραλία είχε υποστεί κατά τη διάρκεια της ζωής της αυτή ήταν η χειρότερη.Έκλαψε δέκα μερόνυχτα με συντριβή.>>
Επίσης συγκλονιστική είναιν και η ζωή της Λέγκως Βαρβαρέσου που όπως λέγει και στο οπισθόφυλλο είναι :<< Μια γυναίκα κόρη οικογένειας επιφανών αγωνιστών της Επανάστασης του 1821,επιστρέφει στην Αθήνα του 1836,έπειτα από αναγκαστική εικοσαετή απομάκρυνση απ την Ελλάδα.Μια Ελληνίδα με προφίλ για μενταγιόν,η οποία δεν αγαπήθηκε όσο της άξιζε στην πατρίδα της και γι αυτό στα μάτια της κρύβει τον πόνο της γυναίκας που της έκλεψαν την εφηβεία,επιστρέφει για να διεκδικήσει πίσω τον εαυτό της,για να εκδικηθεί όσους της στέρησαν την ταυτότητά της,για να μπορέσει να ζήσει.
Βαθιές πληγές και ανοιχτοί λογαριασμοί προκαλούνται από μια θυσία η οποία κατέληξε σε έναν απαγορευμένο έρωτα,που σημάδεψε τη ζωή μιας αρχοντικής οικογένειας κατά τη διάρκεια των προεπαναστατικών χρόνων στην Αθήνα.Ατμοσφαιρικές καταστάσεις,μυστήρια και γρίφοι της ανθρώπινης ύπαρξης κυριαρχούν σε ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου η παρουσία του άντρα βαραίνει ασφυκτικά.Εκδίκηση,στγχώρεση και λύτρωση γεννούν έντονα συναισθήματα στους ήρωες αυτής της κοινωνικής τοιχογραφίας.Ως προιόν ιστορικής έρευνας,καταγράφεται μια λεπτομερέστατη περιγραφή της καθημερινής αθηναικής ζωής,με ανάλυση χαρακτήρων και επιμέρους ιστορίες πουδένουν με την κεντρική ιστορία και πλουτίζουν την πλοκή.Έρωτες,πόλεμοι,πολιτική,σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων,οθωμανική εξουσία συνθέτουν τον μύθο του αφηγήματος.
Η Φιλομήλα Λαπατά σκιαγραφεί το πορτρέτο της Αθήνας του 1800,με ολοκληρωμένους χαρακτήρες που ξεδιπλώνονται σε μια ρεαλιστική και συναρπαστική πλοκή,θίγοντας θέματα ανθρώπινων σχέσεων και υπαρξιακής αναζήτησης.Ανασυνθέτει,με έναν δικό της τρόπο,την ατμόσφαιρα μιας ολόκληρης εποχής της Ιστορίας μας.Μιλάει για τη ζωή,τη μοίρα,τις επιλογές μας,τις σχέσεις,τη μνήμη ως κατάρα,το μίσος,την οργή,την υπέρβαση ορίων και τη λύρωση.>>
Συγχαρητήρια για άλλη μια φορά για το συγκλονιστικό ταξίδι που μας χάρισε με το βιβλό της αυτό η Φιλομήλα Λαπατά.Εύχομαι από καρδιάς να είναι πάντα καλά και γεμάτη έμπνευση για να μας χαρίζει τέτοιααριστουργήματα.Περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο της
Πάντα Επιτυχίες!!!!!!!

ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΄΄Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ'' ΓΙΟΛΑ ΔΑΜΙΑΝΟΥ ΑΠΟ ΒΟΥΛΑ ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ειναι ενα βιβλιο γεματο δυναμη, ελπιδα, ατσαλενια θεληση, ειναι ενα χαστουκι για ολους μας τους μεμψιμηρους. Η γλωσσα του στρωτη, χωρις κλαψα, ο πονος του βουβος, αιωρειται, σκιαγραφειται, σε γρατζουναει αλλα δεν σε ποναει. Ειναι ενα μεγαλο θαυμαστικο για τον υπολοιπο βιο μας.... Βγηκα κερδισμενη, οπλισμενη με σιδερενια θεληση... και ο λογος της Γιολας γλυκος, χα’ι’δεύει το βιβλιο, σε ταυτιζει, μπαινεις στη θεση της ηρωιδας βουβα χωρις δακρυα.... ποσα μαθηματα, ποσα διδαγματα για την ευκολη ζωη μας??? ‘’Στη ζωη μας κραταμε μονο ο,τι αξιζει, ο,τι ειναι σκαρτο το πεταμε και αλλαζουμε σελιδα’’ Σ’ ευχαριστω σοφη Γιολα για τα χαστουκια που μου μοιρασες με αυτο το λογοτεχνικο σου αριστουργημα.... ειναι μεγαλη τεχνη να περιγραφεις τον πονο τον σωματικο και το ψυχικο μεσα απο τη χαρα... γιατι ντυνεις με χαρα και ευτυχια την Ιάνθη και την καθε εν δυναμει Ιάνθη!!!!! Τελικα η ελπιδα για ζωη ποτε δεν αυτοκτονει.....

Κανείς δε φανταζόταν πως μια ξέγνοιαστη βραδιά γλεντιού και χαράς θα μετατρεπόταν σε εφιάλτη. Ένα αναπάντεχο ατύχημα κόστισε στην Ιάνθη την τετραπληγία. Σε κλάσμα δευτερολέπτου είδε τα όνειρά της να γκρεμίζονται και πίστεψε για λίγο πως δεν άξιζε να ζει μια τέτοια ζωή. Όμως βρήκε τη θέληση και το κουράγιο να αγωνιστεί και να διεκδικήσει όσα της ανήκαν. Και η ζωή πήρε τον δρόμο της και τα όνειρά της άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα. 

«Αν μπορούσα, θα άπλωνα τα χέρια να τον σφίξω στην αγκαλιά μου, να τον γεμίσω με φιλιά… Αλλά δεν μπορούσα, γι’ αυτό έπρεπε να τον κάνω πέρα, γιατί ήταν μια αταίριαστη αγάπη. Αυτή η αφοσίωσή του με πλημμύριζε ευτυχία και φόβο. Ευτυχία γιατί ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δε φαντάστηκα πως θα βρισκόταν κάποιος να με αγαπήσει σε σημείο που να θέλει να με παντρευτεί. Φοβόμουν να πιστέψω στη διάρκεια του ενθουσιασμού και στη γνησιότητα της αγάπης του. Με φόβιζε η δύναμη του πάθους του, έμοιαζε με ξέχειλο ορμητικό ποτάμι που στη βιασύνη του παρασέρνει ό,τι βρεθεί στον δρόμο του… Απ’ την άλλη, υποκλινόμουν με δέος μπρος στην ανιδιοτέλεια της αγάπης του. Δεν ήξερα αν η δική μου μπορούσε ποτέ να φτάσει το μέγεθος της δικής του. Γιατί η δική μου αγάπη ήταν ήπια, τρυφερή· δεν έκανα καμιά υπέρβαση, ούτε θυσία για να τον κατακτήσω». 

Μια ιστορία για την πίστη στον άνθρωπο και τη δύναμη της αγάπης.

…και δυο λόγια από τη συγγραφέα

 

Όταν αποφάσισα να γράψω το μυθιστόρημα «Η ζωή είναι αγάπη» δεν ήταν μια οποιαδήποτε επιλογή για να γράψω ένα βιβλίο. Ήταν μια επιτακτική ανάγκη, ήταν θέμα εσωτερικής αποκατάστασης για να εκφράσω συναισθήματα που ξύπνησαν μέσα μου όταν συνάντησα μια γυναίκα καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από ένα τροχαίο. Ήταν έκφραση θαυμασμού και διαπίστωσης πως η ζωή δεν σταματά στα δύσκολα, αλλά η ψυχή και το πνεύμα μας δίνουν φτερά να πετάμε. Όταν εγώ καταπιάνομαι με ασήμαντους φόβους και εύκολα παραιτούμαι, έμαθα πως εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν από πού να πιαστούν, χωρίς σωματικές δυνάμεις και μονάχα με το πνεύμα και την ψυχή κάνουν θαύματα!

 

Το «Η ζωή είναι αγάπη» είναι ένα βιβλίο που έχει να κάνει με συναισθήματα, με την αναμέτρησή μας με τη ζωή, με το θάνατο, με τους φόβους και την ανάγκη να βγούμε από την άβυσσο και να ζήσουμε!

 

Αυτό το μυθιστόρημα δεν είναι βιογραφικό. Πήρα πολλά στοιχεία από τη ζωή της γυναίκας που συνάντησα κι έκτισα το δικό μου μύθο. Πήρα το θάρρος της, την αυτοπεποίθηση της, την καρτερικότητα, τους αγώνες και την πορεία που χάραξε. Δανείστηκα τους φόβους, τις ανασφάλειες, τους προβληματισμούς και την αισιοδοξία της. Πήρα ακόμα και τα σκαμπανεβάσματά της. Εκείνες τις στιγμές που τα πράγματα ζορίζουν, οι ώμοι λυγίζουν, τα μάτια βουρκώνουν κι ένα «γιατί» ταλανίζει τη σκέψη της για λίγο… Και με αυτά τα υλικά έφτιαξα τη δική μου ηρωίδα, την Ιάνθη μου. Της έδωσα πνοή απ’ τη πραγματική ηρωίδα, μα πορεύεται μέσα σ’ ένα εντελώς ξεχωριστό περιβάλλον με φανταστικούς ήρωες να την περιβάλλουν. Έτσι γράφτηκε το μυθιστόρημα που θα διαβάσετε.

 

Γιόλα Δαμιανού-Παπαδοπούλου

ΑΠΟΨΗ βιβλιου για " ΕΛΛΗ Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΙΟΛΟΥ "της Αλεξάνδρας Κουρκούδιαλου απο τις εκδοσεις ΠΝΟΗ με την ματια της Flora Matte

" ΕΛΛΗ Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΙΟΛΟΥ "της Αλεξάνδρας Κουρκούδιαλου.

Ένα υπέροχο βιβλίο που διαβάζοντάς το τα συναισθήματα που σε κατακλείζουν είναι ανάμεικτα.Η πρωταγωνίστρια η Έλλη είναι ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας,που όπως όλοι μας ψάχνει να βρει την ευτυχία ,αλλά και την ψυχική ηρεμία.Η ιστορία συναρπαστική με γρήγορη εξέλιξη που σε κρατά σε αγωνία μέχρι το τέλος.

Κριτική για το βιβλίο Λογική και Ευαισθησία της Τζέην Ώστεν, εκδόσεις Μίνωας (κλασσική ξένη λογοτεχνία) με την ματιά του Θανάσης Βλάχος

 

Η Τζέην Ώστεν, μια κλασσική Αγγλίδα λογοτέχνης, περιγράφει στα μυθιστορήματά της την ζωή στην Αγγλία της εποχής της με ρεαλιστικό και ενίοτε άκρως ειρωνικό τρόπο. Η ζωή των δύο κοριτσιών, της λογικής Έλινορ και της κωμικοδραματικά ευαίσθητης Μαριάν, μας εισάγουν σιγά-σιγά σε ένα κόσμο γεμάτο πάθη, ίντριγκες, φανερά ψεύτικου καθωσπρεπισμού και φυσικά συμφέροντος. Μέσα από αλληλοσυγκρουόμενες καταστάσεις, έπειτα από σκαμπανεβάσματα ανάμεσα στην ελπίδα της ευτυχίας και την ματαίωσή της λόγω συνθηκών ή ακόμη και προδοσίας, οδηγούμαστε εντέλει στην δικαίωση των δύο πρωταγωνιστριών. Η μεν Έλινορ "στολίζει" την αυστηρά λογική σκέψη της με το μανδύα της ευαισθησίας που συνοδεύει την ευτυχία της, η δε Μαριάν, συνοδεύει τον άκρατο και πολλές φορές αναίτιο ενθουσιασμό της με την προσοχή και τη σύνεση.

Σύντομη περιγραφή

Δυναμική και παρορμητική, η Μαριάν Ντάσγουντ είναι το ακριβώς αντίθετο από τη συγκρατημένη και συνετή αδελφή της, Έλινορ.
Έτσι, όταν η Μαριάν ερωτεύεται τον εντυπωσιακό αλλά επιπόλαιο Τζον Γουίλομπι, αγνοεί την προειδοποίηση της αδελφής της για αυτοσυγκράτηση και υπομονή.
Η Έλινορ, αντίθετα, αντιμετωπίζει στωικά την απόφαση του αγαπημένου της να την εγκαταλείψει και παλεύει να κρύψει τη δική της ερωτική απογοήτευση, ακόμα και από τους οικείους της.

Μέσα από την εμπειρία του έρωτα και την απειλή της απώλειάς του, οι δυο αδελφές μαθαίνουν πως η λογική πρέπει να συνδυαστεί με την ευαισθησία και το συναίσθημα, προκειμένου να επιτευχθεί η προσωπική ευτυχία σε μια κοινωνία όπου το χρήμα και η κοινωνική θέση κυβερνούν και ορίζουν ακόμα και τη μοίρα της αγάπης.

Το πρώτο σημαντικό μυθιστόρημα της αγγλικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα είναι πέρα από μια ιστορία ενηλικίωσης και μια απολαυστική «κωμωδία παρεξηγήσεων».
Με υπόγεια ειρωνεία και ανεπαίσθητο σαρκασμό, η συγγραφέας αποκαλύπτει την υποκρισία που διέπει την αριστοκρατία και τα ήθη της Αγγλίας εκείνης της εποχής, περιγράφοντας τον αγώνα των δύο τόσο διαφορετικών αδελφών να ζήσουν με αξιοπρέπεια χωρίς να απαρνηθούν την ανθρωπιά και τα αισθήματά τους.