Πότε σταματά ένα παιδί να σκέφτεται σαν παιδί και αρχίζει να παλεύει απλώς για να βγάλει την επόμενη μέρα; Αυτή η σκέψη με ακολούθησε από τις πρώτες κιόλας σελίδες και έμεινε μαζί μου μέχρι το τέλος, γιατί η ιστορία της Ζένιας δεν ζητά τον οίκτο κανενός, ζητά μόνο να της δώσεις τον χρόνο να την ακούσεις, να περπατήσεις για λίγο δίπλα της και να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός κοριτσιού που μεγάλωσε πολύ πιο γρήγορα απ' όσο του επέτρεψε η ηλικία του.
Η καθημερινότητά της είναι ένας συνεχής αγώνας. Στο σχολείο βρίσκεται αντιμέτωπη με τον εκφοβισμό και τον ρατσισμό, στο σπίτι κουβαλά βάρη που δεν αναλογούν σε έναν έφηβο άνθρωπο, ενώ η έγνοια για τον μικρό της αδελφό γίνεται κομμάτι της ίδιας της ύπαρξής της. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκει καταφύγιο στη μουσική, γνωρίζει τον πρώτο της έρωτα και προσπαθεί να κρατηθεί από μικρές στιγμές που της θυμίζουν πως η ζωή μπορεί να κρύβει και κάτι όμορφο.
Διαβάζοντας τις σελίδες του βιβλίου ένιωθα πως κάθε νέο γεγονός άνοιγε ακόμη περισσότερο την ψυχή της Ζένιας. Δεν με απασχολούσε τόσο η απάντηση στο μυστήριο όσο η διαδρομή που την οδήγησε ως εκεί. Οι επιλογές της, οι φόβοι της, οι πληγές της άρχισαν σιγά σιγά να αποκτούν το δικό τους βάρος και κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτή η ιστορία μιλά για κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ψυχολογικό θρίλερ. Μιλά για τις συνέπειες που αφήνει η έλλειψη αγάπης, για τον τρόπο που η βία και η απόρριψη μπορούν να διαμορφώσουν έναν άνθρωπο και για εκείνες τις σιωπές που πολλές φορές φωνάζουν πιο δυνατά από τις λέξεις.
Ο Γιώργος Γιώτσας χειρίζεται όλα αυτά τα δύσκολα θέματα με τρόπο που σε κάνει να αισθάνεσαι πως γνωρίζει πολύ καλά τους ανθρώπους για τους οποίους γράφει. Δεν προσπαθεί να τους δικαιολογήσει ούτε να τους καταδικάσει. Τους αφήνει να σταθούν μπροστά σου με όλες τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες και τα τραύματά τους, κι έτσι η ιστορία αποκτά μια αλήθεια που δύσκολα μπορείς να αγνοήσεις.
Έκλεισα το βιβλίο και συνέχισα να σκέφτομαι τη Ζένια. Σκεφτόμουν πόσα παιδιά μπορεί να μεγαλώνουν γύρω μας κουβαλώντας το δικό τους αόρατο κουτί, γεμάτο φόβους, μυστικά και πληγές που κανείς δεν βλέπει, επειδή έμαθαν από πολύ νωρίς να χαμογελούν όταν πονάνε και να σωπαίνουν όταν έχουν περισσότερο ανάγκη να μιλήσουν. Εκεί, για μένα, βρίσκεται η πραγματική δύναμη αυτού του μυθιστορήματος. Στο ότι σε βάζει να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά τον άνθρωπο απέναντί σου και να αναρωτηθείς πόσα μπορεί να κρύβει πίσω από όσα δείχνει.
Αν το πιο βαρύ κουτί δεν είναι εκείνο που κρατάμε στα χέρια μας, αλλά εκείνο που κουβαλάμε μέσα μας, άραγε πόσοι θα έβρισκαν τη δύναμη να το ανοίξουν;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου