Με το νέο της βιβλίο, η αγαπημένη Άννα Γαλανού αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη δύναμη της πένας της, την αχαλίνωτη και δημιουργική φαντασία της και την ικανότητά της να υφαίνει συναρπαστικές ιστορίες με πλήθος χαρακτήρων και ανατροπών. «Η οργή» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ελίσσεται στα στενάκια της δικτατορίας και του ρομαντισμού, της προδοσίας και της αυτοθυσίας, της φιλίας και της διπροσωπίας. Με φόντο το έρεβος της Χούντας, μια συναρπαστική ιστορία παίρνει σάρκα και οστά, ταξιδεύει τον αναγνώστη σε μια άλλη, ταραχώδη και σκοτεινή εποχή, τον συστήνει σε ένα κράμα αντιφατικών αξέχαστων χαρακτήρων και του αποκαλύπτει τους κινδύνους, τα ρίσκα και τον πόνο των σιωπων που ουρλιάζουν για πράξη...
Στην Αθήνα της δεκαετίας του ’70, η Έλλη, ο Δημήτρης, η Φένια, ο Νίκος και ο Χάρης βρίσκονται στην ηλικία που τα σχέδια για το μέλλον γίνονται με την πεποίθηση πως ο χρόνος είναι με το μέρος σου. Στις ζωές τους, όμως, η Ιστορία εισβάλλει με τη βία και αλλάζει ακόμη και το νόημα των πιο οικείων λέξεων. Η εμπιστοσύνη μπορεί να θέσει σε κίνδυνο αυτόν που τη δέχεται, η φιλία να απαιτήσει μια απόφαση που κανείς δεν θα έπρεπε να πάρει για λογαριασμό του άλλου, κι ο έρωτας να γεννηθεί ακριβώς τη στιγμή που το να αφήσεις κάποιον να σε πλησιάσει μοιάζει με τη μεγαλύτερη απερισκεψία. Καθώς οι δρόμοι τους συναντιούνται, οι επιλογές του ενός αποκτούν συνέπειες στη ζωή του άλλου, κι εκεί η αγωνία για το τι θα συμβεί μπλέκεται με μια πιο επίμονη περιέργεια. Ποιον θα εμπιστευτεί ο καθένας τους όταν έχει πια λόγους να φυλάγεται;
Η σιωπή της Έλλης με πόνεσε για τη μοναξιά της, για όσα ένας άνθρωπος μπορεί να κουβαλά ολομόναχος ενώ οι γύρω του πιστεύουν πως τον γνωρίζουν. Κι όσο πλησίαζα τον Δημήτρη, τη Φένια, τον Νίκο και τον Χάρη, με απασχολούσε όλο και περισσότερο πόσο διαφορετικά μπορεί να αντιδράσει ο καθένας στον ίδιο φόβο και πόσο άδικα μπορεί να τον κρίνει εκείνος που έχει την πολυτέλεια να τον κοιτάζει απ’ έξω. Από αυτή την αδικία αντλεί για μένα ένα μέρος της δύναμής της η ΟΡΓΗ. Από τη βία που διεκδικεί μερίδιο ακόμη και στα πιο ιδιωτικά πράγματα, στο ποιον θα αγαπήσεις, σε ποιον θα μιλήσεις, τι θα τολμήσεις να θυμηθείς μπροστά σε κάποιον άλλον.
Κι εδώ αναγνωρίζω την Άννα Γαλανού που διαβάζω πιστά. Στον τρόπο που αφήνει την ένταση μιας ολόκληρης εποχής να περάσει μέσα από μια κουβέντα που μένει στη μέση, ώσπου να νιώσεις πόσα διακυβεύονται στις λέξεις που απομένουν. Έπιασα τον εαυτό μου να περιμένει από τους ήρωές της να μιλήσουν και συγχρόνως να φοβάται μήπως το κάνουν. Κι αυτή η διπλή αγωνία με ακολούθησε και πέρα από την ανάγνωση, γιατί με ανάγκασε να ξανασκεφτώ με πόση ευκολία λέμε «εγώ στη θέση τους θα μιλούσα», όταν ξέρουμε πως για τα δικά μας λόγια κανένας δικός μας άνθρωπος δεν θα χρειαστεί να πληρώσει.
Κλείνοντας το βιβλίο, σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να είχαν προλάβει αυτοί οι πέντε να χαρούν τα συνηθισμένα πράγματα της ηλικίας τους. Να ερωτευτούν με την πολυτέλεια να τους απασχολεί μονάχα αν ο άλλος τούς αγαπά, να μαλώσουν για κάτι που την επομένη θα τους φαινόταν ασήμαντο, να κάνουν ένα σχέδιο που να φτάνει λίγο πιο πέρα από αύριο. Κι αν βρεθεί κάποτε η ιστορία τους στα χέρια σας, θα ήθελα να μου πείτε ποιον από τους πέντε σκεφτήκατε πρώτο όταν φτάσατε στην τελευταία σελίδα. Γιατί όταν άνοιξα το βιβλίο, η ΟΡΓΗ ήταν ακόμη μια λέξη χωρίς πρόσωπο. Όταν το έκλεισα, είχε πέντε.
ΕΥΑλωτη στις λέξεις...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου