ΑΠΟΨΗ για το βιβλίο "ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ", ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ, εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ, με την ματιά της ΕΥΑΣ ΜΑΡΑΚΗ

   Είναι από τις φορές που κάνοντας κριτική προσέγγιση σ'ένα μυθιστόρημα, οι λέξεις χορεύουν με τρελό ρυθμό στο νου μου, γιατί πολύ απλά δηλώνω εκστασιασμένη με το τελευταίο μυθιστόρημα του Κ.Κρομμύδα. Δε ξέρω, λοιπόν, τι από όσα βίωσα καθώς το "γνώριζα" σελίδα στη σελίδα να σας αναφέρω.
  Ξεκινώντας από την πλοκή του, βρισκόμαστε στην Αθώρα, ένα νησί φανταστικό επινόηση του συγγραφέα κάπου στο Αιγαίο, όπου διαπράττεται η ειδεχθής δολοφονία του ιερέα του νησιού. Τη λύση του μυστηρίου που διαταράσσει το φιλήσυχο νησί καλείται να δώσει η Φωτεινή Μέλιου, διακεκριμένη παλαιοντολόγος, που βρίσκεται εκεί,στη γενέτειρά της, εγκλωβισμένη λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων. Η άγρια αυτή δολοφονία συνδέεται με παρόμοιες δολοφονίες σε άλλα σημεία του κόσμου. Ποιος μίτος συνδέει αυτά τα εγκλήματα; Ποιος ο ρόλος των προσώπων που προσπαθούν να βοηθήσουν; Ποιος είναι ο δολοφόνος από αυτούς και ποιο το κίνητρό του; Γκάμπριελ, Αζέμ, Κάρλο και Σοφί πρόσωπα που καλύπτει το παρελθόν τους ένα πέπλο μυστηρίου. Αραγε η Φωτεινή, θα βρει αυτό το φως μέσα στη θύελλα; 
   Ας μην αναφερθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες, γιατί θα παρασυρθώ και θα σας αποκαλύψω τα πάντα. Ο Κ.Κρομμύδας χειρίζεται αριστοτεχνικά σ 'αυτο το τελευταίο πόνημα του το λόγο. Δίνοντας στη γραφή πνοή η κεντρική του ηρωίδα παίρνει σάρκα και οστά μιλώντας στο ά ενικό πρόσωπο. Η Φωτεινή, λοιπόν, μας εξομολογείται μας δηλώνει θαρρετά τα πάντα. Τις μύχιες σκέψεις, τους φόβους, τον έρωτα της και όσα πιστεύει σχετικά με την ταυτότητα του δολοφόνου. Το α ενικό αν και το φοβάμαι ελαφρώς στα μυθιστορήματα εδώ ήταν εύστοχη επιλογή γιατί ο συγγραφέας το συνταίριασε αρμονικά με το γ πρόσωπο που επιλέγει για τους υπόλοιπους ήρωες. Εύστοχη επιλογή του προσώπου και η γραφή του έτσι γεμίζει δυναμισμό. Προτάσεις κοφτές, απόλυτα όμως γεμάτες με ουσία και παλμό που κατορθώνουν να σε τοποθετήσουν στο χώρο δράσης. Νιώθεις πως βρίσκεσαι στην Αθώρα, φοβάσαι για τη ζωή σου λόγω των καιρικών φαινομένων αλλά τρέμεις και γιατί ο δολοφόνος είναι πάντα ένα βήμα μπροστά σου. Ποιός είναι; Ψάχνεις σαν ένας αστυνομικός τα στοιχεία βήμα βήμα. Πορεύεσαι χέρι χέρι με τη Φωτεινή. Πρέπει να επέλθει λύση. Θέλεις την κάθαρση απεγνωσμένα. 
   Οι ήρωες του Κρομμύδα άψογα ηθογραφημένοι. Σου συστήνονται, τους μαθαίνεις σιγά σιγά και σου αποκαλύπτουν στο τέλος τα ανομολόγητα τους μυστικά. Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη και η ταυτότητα του δολοφόνου και το κίνητρο του αποκαλύπτονται στις τελευταίες σελίδες. Αυτό με γέμισε αδρεναλίνη. Δε βαρέθηκα στιγμή στην ανάγνωση του και στοιχημάτιζα με μένα για το δράστη. 
   Το μυθιστόρημα αυτό δεν είναι αμιγώς αστυνομικό. Είναι παράλληλα κοινωνικό και ερωτικό. Χοροστατεί και ο σαρωτικός έρωτας. Αυτός που σου ταράζει το είναι και την τακτοποιημένη ζωή σου. 
   Ομολογώ πως μου θύμισε βιβλία ξένων συγγραφέων. Άρτια επιμελημένο σε κινηματογραφικούς ρυθμούς με κέρδισε από την αρχή και δε με απογοήτευσε στιγμή. Θα ήθελα να το παρακολουθήσω στη μεγάλη οθόνη. Με συνεπήρε και με ταξίδευσε στην Αθώρα. Είναι τόσο παραστατικές οι σκηνές των καιρικών φαινομένων που αγχωνόμουν πως θα βρεθώ στην ίδια θύελλα να κινδυνεύω παλεύοντας με τη φύση. 
   Ο Κ.Κρομμύδας με εξέπληξε ευχάριστα. Είναι από τους συγγραφείς που σε κάθε βιβλίο η γραφή του εξελίσσεται προς το καλύτερο. Δουλεύει μεθοδικά και προσπαθεί να μας δίνει καλύτερα δείγματα δουλειάς. Οφείλω να τον συγχαρώ. Το τελευταίο του μυθιστόρημα με κέρδισε. Απόλυτα. Βρήκα και εγώ μαζί με τη Φωτεινή το φως μέσα στη θύελλα. Μπράβο, Κώστα. Ήρθες για να μείνεις στο συγγραφικό πάνθεο.