Μετά από μια μικρή απουσία η συγγραφέας Εύα Καραδημήτρη επέστρεψε με ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα με τίτλο «Η φωλιά της αλεπούς». Σε νέα εκδοτική στέγη έκανε ένα επόμενο βήμα στη λογοτεχνική καταξίωση. Έγραψε ένα βιβλίο διαφορετικό από το προηγούμενό της σε είδος αλλά με την ίδια μαεστρία στην φροντίδα της γλώσσας, της δομής και της πλοκής.
Κάθε φορά που ολοκληρώνω την ανάγνωση ενός βιβλίου της Γιώτας Γουβέλη είμαι πάντοτε σε δύσκολη θέση καθώς δεν μπορώ να ξεχωρίσω τελικά ποιο είναι αυτό που κατέχει την πρώτη θέση στην καρδιά μου. Μόλις πρόσφατα, κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Βεντέτα στον Βόσπορο» και ενθουσιάστηκα με την περίληψη και το εξώφυλλο. Βέβαια στην αρχή φοβήθηκα δεν σας κρύβω το γεγονός πως κεντρική θέση στην πλοκή είχε η Κωνσταντινούπολη και το πογκρόμ του 1955 και έχουν γραφτεί πολλά βιβλία γι’ αυτά. Όμως , η Γουβέλη κατόρθωσε κάτι εξαιρετικό. Να μην σταθώ σε αυτό, καθώς η ιστορία είναι ξεχωριστή και να νιώθω πως διαβάζω κάτι καινούριο.
Βρισκόμαστε στη Μάνη με τη σκληρή και άγρια ομορφιά όπου το να είσαι γυναίκα είναι δύσκολο, καθώς η κοινωνία είναι κλειστή και ιδιαίτερα συντηρητική. Η Μυρτώ μεγαλώνει σε μια οικογένεια βαθιά πατριαρχική, στην οποία η ίδια ξεχωρίζει για την κλίση και την έφεση της στο σχολείο. Ο καθηγητής των Μαθηματικών, ο Αριστείδης Ντόκας, διορισμένος για πρώτη φορά σε σχολείο θα αποτελέσει για αυτήν ένα εφαλτήριο για να αποζητήσει την εξέλιξη της καθώς και κάτι καλύτερο για την μετέπειτα ζωή της. Ωστόσο, ένα τρομακτικό και φρικαλέο γεγονός θα κόψει τα φτερά της και θα θέσει σε μεγάλη δοκιμασία την οικογένειά της. Θα καταφέρει να βγει νικήτρια και να αντικρίσει τη ζωή με αισιοδοξία;
Η Μαρία Τζιρίτα στη συγγραφική της διαδρομή αναδεικνύει αληθινές ιστορίες, οι οποίες αγγίζουν την ψυχή του αναγνώστη λόγω των ηρώων τους και των μηνυμάτων που περνάνε. Στο τελευταίο της μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, «με λένε Άννα» πραγματεύεται την ιστορία μιας γυναίκας, η οποία περνά δια πυρός και σιδήρου. Από μικρή η Άννα, που ξεχώριζε για την ομορφιά και την σπιρτάδα της, αντιμετωπίζει το σκληρό πρόσωπο της ζωής και η επαφή της με το αντρικό φύλο θα τη γεμίσει πληγές, ανασφάλεια και σκληράδα.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ
ΘΕΟΔΩΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ -ΧΑΜΟΥΖΑ
Βιογραφικό: Η Δρ. Θεοδώρα Παπαδοπούλου Χαμουζά είναι Διδάκτωρ Ψυχολογίας, Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια και Νευρογλωσσολόγος. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στη Ψυχολογία, μεταπτυχιακών τίτλων στην Λογοπαθολογία και Νευρογλωσσολογία και είναι πιστοποιημένη στην Αγγλία, Αμερική και Ελλάδα. Τα τελευταία 20 χρόνια εργάζεται ως λέκτορας σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, εκπονεί εξειδικευμένα σεμινάρια στους τομείς της Ψυχολογίας, και Ειδικής Εκπαίδευσης και ιδιωτεύει. Είναι επίσης συγγραφέας του ψυχογραφήματος ‘Η Νύφη που δεν Γέλασε’ από τις εκδόσεις Βακχικόν. Έχει συμμετάσχει σε συνέδρια τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό και αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά .
Ένα μυθιστόρημα όπου ο τίτλος, το εξώφυλλο και η περίληψη στο οπισθόφυλλο σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον το πρώτο πόνημα της Μαρίας Ράπτη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell, μου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Πρόκειται για μια υπόθεση βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η οποία διαδραματίστηκε στην Κερατέα το 1950 και τότε τάραξε συθέμελα την ελληνική κοινή γνώμη και τα δικαστικά δρώμενα της εποχής. Παραλλαγμένη η πλοκή στο βιβλίο και βρισκόμαστε σε ένα χωριό της ορεινής υπαίθρου το 1975, όπου η Λίζυ μια νεαρή εκπαιδευτικός καταφθάνει για να μετατρέψει ένα παλιό μοναστήρι σε πρότυπο σχολείο. Πολλά ανατριχιαστικά και ανεξήγητα γεγονότα συμβαίνουν και τρομάζουν τη νεαρή γυναίκα. Άνθρωποι γύρω της μπορεί να μην είναι αυτό που δείχνουν και να κρύβουν σκοτεινά μυστικά από το παρελθόν. Όταν συναντάται η αλήθεια με το ψέμα και ο φόβος με τον στόχο η Λίζυ καταλαβαίνει πως πρέπει να μάθει τι είναι αυτό που ελλοχεύει, γιατί όλα έχουν όρια μα πάνω από όλα οι πληγές του παρελθόντος ζητάνε επιτακτικά «επούλωση».
Κάθε φορά που διαβάζω βιβλίο της Έλενας Αντωνίου γνωρίζω πως θα ερωτευτώ το ζευγάρι της αγάπης που περιγράφει και θα ταξιδέψω νοερά με μια μεγάλη ιστορία έρωτα. Στο αισθηματικό μυθιστόρημα - άλλωστε μετρ είναι η Αντωνίου σε τέτοιες ιστορίες - «Στα όρια του έρωτα» κεντρικοί ήρωες είναι ο Νίκος και η Δάφνη, δυο πρόσωπα που μια ομάδα βόλεϊ θα τους συνδέσει καταλυτικά και καρμικά θα έλεγα. Θα καταλάβουν πως πραγματικά ο έρωτας δεν έχει όρια. Στη μακρινή αλλά πανέμορφη Ορεστιάδα, στην Ιταλία αλλά και στη Γαλλία θα μας μεταφέρει η συγγραφέας και η πλοκή είναι γεμάτη ανατροπές μα πάνω από όλα ξεχειλίζει από τη θύελλα της αγάπης.
Πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και ομολογώ πως μου κίνησε την περιέργεια ο τίτλος καθώς και το γεγονός πως δεν είχα διαβάσει ποτέ ως τώρα μαθηματικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Είχα κάποιες επιφυλάξεις για αυτό το πάντρεμα στη λογοτεχνία αν θα ταιριάξει με τα αναγνωστικά μου γούστα, όμως αυτές κάμφθηκαν γιατί διαπίστωσα πως πάνω από όλα σημασία έχει τρόπος που στήνεις και ξετυλίγεις την ιστορία.
Η αγαπημένη Αλκυόνη Παπαδάκη για μια ακόμη φορά επέστρεψε στο ραντεβού με το πιστό της αναγνωστικό κοινό με ένα μυθιστόρημα ωδή στην αγάπη και στον άνθρωπο που δεν τα παρατά, όσες δυσκολίες και αν έχει να αντιμετωπίσει. Αυτή τη φορά κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι μια δεκαεξάχρονη κοπέλα η Τούλα, η οποία γνωρίζει τον έρωτα και νιώθει πως ήρθε η στιγμή να ζήσει ευτυχισμένη. Τον τελευταίο, όμως, λόγο τον έχει πάντα η μοίρα, η οποία της χαμογελά ειρωνικά και έτσι παίρνει αυτό το μικρό κορίτσι ένα μονοπάτι κακοτράχαλο, γεμάτο εμπόδια και πληγές βαθιές για την ίδια. Η μητρότητα θα την πονέσει και η Τούλα θα διαπιστώσει πως δυστυχώς τίποτα δεν είναι εύκολο και χωρίς κόστος.
Η γνωστή και πετυχημένη σεναριογράφος και ηθοποιός Άννα Ανδριανού έκανε μια συγγραφική απόπειρα ομολογουμένως επιτυχημένη. Στο μυθιστόρημά της «Φυλάξου αν μ’ αγαπάς» πρωταγωνιστής είναι ο αινιγματικός έρωτας που βαδίζει σε καταστροφικά μονοπάτια. Η Ράνια θέλει να πάρει εκδίκηση για το θάνατο της καλύτερης φίλης της. Πιστεύει πως ο Μάρκος είναι υπεύθυνος για το θάνατο της και θέλει να τον καταστρέψει. Τίποτα, όμως, δεν είναι αυτό που φαίνεται. Τι θα γίνει όταν διασταυρωθούν οι δρόμοι τους;
