Η ζωή της Φιλιώς ήταν από νωρίς ένας πόλεμος. Όχι από εκείνους που ξεσπούν με κραυγές και όπλα, αλλά από τους άλλους, τους αόρατους – εκείνους που δίνουν οι ψυχές με τις σκιές τους.
Το παιδί μέσα της κουβαλούσε χρέη που δεν της αναλογούσαν, τραύματα κρυμμένα πίσω από σιωπές, κι έναν πατέρα που κάποιος του στέρησε τη φωνή, το όνομα, τη δικαίωση.
Κι εκείνη έμεινε να μεγαλώνει με μια απουσία που ούρλιαζε μέσα της, να φτιάχνει στο μυαλό της τις σκηνές που δεν έζησε, να χτίζει γύρω από τον πόνο ένα σώμα και μια ταυτότητα.
Δεκατρία χρόνια μετά, η γυναίκα που έγινε, επιστρέφει. Όχι για να διεκδικήσει συγγνώμες, αλλά για να επανορθώσει την αλήθεια. Όχι για να ζητήσει έλεος, αλλά για να στείλει στην κρίση τους ενόχους — ακόμα κι αν ανάμεσά τους είναι κι εκείνη.
Η επιστροφή της δεν είναι θρίαμβος. Είναι αποστολή.
