Κάποιες φορές έχουμε την ανάγκη να διαβάσουμε μυθιστορήματα με τα οποία θα αποδράσουμε από την έντονη και απαιτητική καθημερινότητα. Βιβλία που θα μας εφοδιάσουν με θετικές σκέψεις αλλά και με όνειρα. Όπως επίσης,θα μας κάνουν να γελάσουμε,αλλά και να συγκινηθούμε, να παραδειγματιστούμε αλλά και να προβληματιστούμε με τα παθήματα και τις περιπέτειες των ηρώων. Το «Χωρίς δεύτερη σκέψη» της Εφαπλωματά ουσιαστικά καλύπτει όλα όσα μόλις σας περιέγραψα.
Στο νέο της μυθιστόρημα η Μαρίνα Πετροπούλου θίγει ένα θέμα που προκαλεί πάντα συζητήσεις, τη γυναικεία φιλία. Ξέρω πως πολλές φορές έχετε όλοι σας αναρωτηθεί αν υφίσταται, αν έχει διάρκεια και αν είναι ουσιαστική. Η συγγραφέας πλάθει μια καθημερινή ιστορία, με πρωταγωνίστριες δυο νέες γυναίκες την Όλγα και την Κάτια ,οι οποίες συνδέονται με φιλικούς δεσμούς από το σχολείο έχοντας κάποια κοινά αλλά και πολλές ουσιαστικές διαφορές. Μια τυχαία συνάντηση θα τις επανενώσει και θα φέρει στο προσκήνιο λάθη, ενοχές, προδοσίες και απώλειες που θα τις σημαδεύσουν. Δεν είναι όλα όπως φαίνονται και μυστικά καλά κρυμμένα θα έρθουν στην επιφάνεια και θα φέρουν τα πάνω κάτω. Θα μπορέσει, άραγε, η Πετροπούλου να λύσει το αίνιγμα γυναικεία φιλία στο βιβλίο της;
« Βίος βίας» , τίτλος βαρύς και αδυσώπητος που δίνει όμως ακριβώς τις διαστάσεις του θέματος που πραγματεύεται το βιβλίο , χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης, αποπνέοντας ωστόσο την γεύση που θα έχεις , διαβάζοντας το . Πικρή . Η ζωή είναι άδικη και δύσκολη . Κάποιες φόρες υπερβολική μάλιστα πάνω και στα δυο αυτά κομμάτια . Με αυτή της την πτυχή η Δήμητρα Παπαδήμα γράφει μια ιστορία που αγγίζει την ψυχή σου , παίρνοντας σάρκα και οστά στις σελίδες του . Τοποθετεί την ηρωίδα της να διηγείται τη διαδρομή ζωής της , που συγκλονίζει με την αλήθεια και την σκληρή της όψη .
Μια γυναίκα , χωρισμένη με δυο παιδιά , τη μέρα που γιορτάζει τα σαράντα της χρόνια κάνει ένα ειδεχθές έγκλημα . Τίποτα δεν προϊδεάζει για αυτή της την κίνηση . Η ίδια όμως ξέρει καλύτερα , γιατί έφτασε σε αυτήν την πράξη . Θα μάθει και ο αναγνώστης μέσα από την εξιστόρηση της . Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται . Ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός και τα βάρη της ψυχής τα επωμίζεται ο κάθε άνθρωπος μόνος του . Τα ασήκωτα όμως , όταν δεν τα μοιράζεσαι , είναι πόνος που κατατρώει τα σωθικά σου . Ρουφά ανελέητα την ενέργεια σου , χωρίς να σε αφήνει να χαρείς τίποτα όμορφο . Με μια συγκλονιστική αφήγηση - ομολογία σε σκληρούς τόνους , με ένταση και κυνικότητα η συγγραφέας δίνει την ευκαιρία στη δολοφόνο να αποκαλύψει σημεία και τέρατα που σοκάρουν . Δίνει βήμα στο αληθινό θύμα , το οποίο κρύβονταν χρόνια και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να πει αλήθειες . Να καταγγείλει με πόνο ψυχής όσα βίωσε μέχρι να φτάσει στο έγκλημα . Όμως μέχρι εκεί ποσά εγκλήματα πέρασε η ίδια ; Πόσες βουβές κραυγές έβγαλε ; Πόσα «ματωμένα » δάκρυα έχυσε ;
