Ο Δράκουλας αυτής της έκδοσης πλησιάζει τον αναγνώστη με τρόπο σιωπηλό και επίμονο. Από τις πρώτες σελίδες δημιουργείται η αίσθηση πως η ιστορία δεν σκοπεύει να αποκαλυφθεί εύκολα, αλλά να ξεδιπλωθεί αργά, σχεδόν υπνωτικά. Η ανάγνωση μοιάζει με πορεία μέσα σε σκοτεινό τοπίο, όπου κάθε βήμα γίνεται με προσοχή και κάθε λέξη αφήνει ίχνος. Το κείμενο δεν αναζητά εντυπωσιασμό, αναζητά εμβάθυνση, και αυτή η επιλογή καθορίζει ολόκληρη την εμπειρία.
Η Μάνη πάντα κουβαλούσε το φως και το σκοτάδι της. Στις πλαγιές της, εκεί που οι πέτρες μιλούν πιο δυνατά απ’ τους ανθρώπους, ξυπνά ακόμη η ιστορία της Αικατερίνης Δημητρέα. Μιας γυναίκας που το όνομά της έγινε συνώνυμο της φρίκης, μα και του αβάσταχτου ερωτήματος πώς γεννιέται το κακό μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Το βιβλίο του Παναγιώτη Γιαννουλέα «Τετράκις εις θάνατον – Η δηλητηριάστρια της Μάνης» δεν αφηγείται απλώς μια σειρά εγκλημάτων. Ξετυλίγει τον ιστό μιας εποχής, τότε που η Ελλάδα πάλευε να σταθεί στα πόδια της κι όμως, στις πιο απομονωμένες της γωνιές, ζούσε ακόμη μέσα στη σιωπή, τον φόβο και την απελπισία.
Μετά το «χρήσιμοι ηλίθιοι» ο Άντυ Βρόσγος επέστρεψε στα συγγραφικά δρώμενα με ένα βιβλίο που ο τίτλος του ήδη σε οδηγεί σε σκέψεις. «Αβαριτία» ή αλλιώς πλεονεξία, ένα θανάσιμο αμάρτημα λοιπόν, είναι το θεματικό κέντρο του αστυνομικού μυθιστορήματος. Ο Γρηγόρης, ο δημοσιογράφος, γνώριμος μας από το πρώτο πόνημα του Βρόσγου, αναλαμβάνει να βοηθήσει στην εξιχνίαση της απαγωγής ενός γόνου επιφανούς οικογενείας. Τελικά, όμως, η εξαφάνιση αυτή πυροδοτεί μια σειρά από δολοφονίες και ο Γρηγόρης μαζί με τον αστυνόμο Αποστόλου, καλούνται να βρούνε τον ένοχο και να αποκαλύψουν το κίνητρό του. Τίποτα, δεν είναι όπως φαίνεται. Τζόγος, μαστροπεία, εκβιασμοί, μαφία και πάθη αναδεικνύονται ως πιθανά κίνητρα. Ποιο είναι εν τέλει το βαθύτερο αίτιο που συνδέει τα θύματα; Σε μια κοινωνία που ανθεί η φιλαργυρία και η εξαπάτηση, η λαγνεία και η ανηθικότητα πολλοί είναι οι θύτες, αυτοί οι αδίστακτοι που έχει λερωθεί η ψυχή τους και δε διστάζουν να την πουλήσουν και στο διάβολο.
Χαίρομαι όταν διαβάζω πονήματα νέων συγγραφέων και ενθουσιάζομαι όταν διαπιστώνω πως είναι αξιόλογα. Τη Μαργαρίτα Χαντζιάρα δεν την ήξερα, απλά το μυθιστόρημα της «Σήψη» κέντρισε το ενδιαφέρον μου με τον ιδιαίτερο και συμβολικό τίτλο καθώς και το καλαίσθητο εξώφυλλο του. Σίγουρα έχει απαιτήσεις το αστυνομικό μυθιστόρημα που έχουν να κάνουν με το στήσιμο της πλοκής από την αρχή ως το τέλος του, τους καλά δομημένους χαρακτήρες και το λόγο που ρέει με ένταση. Σε αυτά, λοιπόν, τα σημεία η «Σήψη» ήταν προσεγμένη και άρτια δομημένη.
Η Μαρία Θηρεσία αφηγείται σε α πρόσωπο , όσα έζησε από τα όμορφα παιδικά της χρόνια στις Βερσαλλίες , τον εκτοπισμό της βασιλικής οικογένειας από τους επαναστάτες μέχρι τα χρόνια της στην Αυστρία . Η βιογραφια μιας σημαντικής γυναικείας προσωπικότητας της ευρωπαϊκής ιστοριας ζωντανεύει από την ποιητική πενα της Σόνιας Ζαχαράτου με άκρως επιτυχημένο τρόπο . Η πορεία της από την πολυτέλεια της βασιλικής αυλής μέχρι τη φυλάκιση της οικογένειας της και την εξόντωση στη λαιμητόμο του πατέρα της , Λουβοδικου ΙΣΤ και της μητέρας της Μαρίας Αντουανετας ζωνταντεύει στο ιστορικό αφήγημα της Ζαχαράτου με πρωτοφαντο ρεαλισμό πασπαλισμένο με έναν λυρισμό που σε αγγίζει και συγκινεί . Η συγγραφέας έχοντας κάνει έρευνα στο ημερολόγιο της Μαρίας Θηρεσιας κατά τον τριετή εγκλεισμό της στον Πύργο του Ναού, χωρίς να αντιγράφει από την πηγή αυτή μας παρουσιάζει την έφηβη ευαίσθητη κοπέλα που έχει χάσει τα πάντα . Όσα είχε και τα θεωρούσε αυτονόητα χάθηκαν και μαζί με αυτά όλοι οι δικοί της άνθρωποι . Με συναισθημα χωρίς ομως εξαρσεις μελό η Μαρία Θηρεσία διηγείται σε εμάς τους σταθμούς της ζωής της . Τα όμορφα και τα άσχημα . Παρουσιάζει τις πτυχές της προσωπικότητας της δίνοντας βάση στην ανθρώπινη διάσταση ενός κοριτσιού και όχι στο γεγονός πως ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας .
Δεν ξέρω τον ακριβή τρόπο για να γράψω γι΄ αυτό το βιβλίο. Είναι που πονάς πολύ όταν το διαβάζεις, είναι που ο πόνος συνεχίζει να υπάρχει στο μυαλό και όταν το κλείσεις. Η Έλενα Χουσνή καταφέρνει με την ιστορία του βιβλίου της, Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα, να κάνει τον αναγνώστη ν΄ αναζητά, με μάτια γεμάτα αγωνία, όλα τα παιδικά μπλουζάκια με τις χρωματιστές ρίγες, στα πάρκα, στα σχολεία, στους δρόμους, για να σιγουρευτεί πως τα παιδιά που τις φορούν δεν κρύβουν τρόμο και φόβο στα μάτια τους.
Μπορεί η εκδίκηση να λυτρώσει ψυχές που έχουν πονέσει πολύ; Αξίζει άραγε να ακολουθήσεις χωρίς ενδοιασμούς το μονοπάτι αυτό για να φέρεις τη δικαίωση; Πόσα πόνο μπορεί να αντέξει μια ψυχή; Με πόσους δαίμονες πρέπει να πολεμήσει για να βρει τη γαλήνη; Υπάρχουν άραγε όρια στην ανθρώπινη αντοχή;
Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που διατρέχουν το 4ο μυθιστόρημα του Χρήστου Γκίμτσα αιχμαλωτίζοντας τον αναγνώστη σε ένα συναρπαστικό ταξίδι ψάχνοντας τι θα ακολουθήσει "ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΈΛΛΗ"! Σε ένα ταξίδι που όλα είναι πιθανά να συμβούν, και που η μοίρα θα σταθεί αδύναμη να δαμάσει το μένος των ανθρώπων!
Η Έλενα Χουσνη , καταξιωμένη συγγραφέας της εγχώριας αστυνομικής λογοτεχνίας που πάντα διακρίνεται για το κοινωνικό της σχόλιο στις ιστοριες της , επέστρεψε στα συγγραφικά δρωμενα με νέο βιβλίο και σε καινουρια και ακρως ενδιαφέροντα αφηγηματικά μονοπατια . Το "Παγωμένα νερά" είναι νουβέλα και είναι το πρώτο της εκδοτικό εγχείρημα σε αυτού του είδους τη πεζογραφία που για μένα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία .
